Geplaatst op: november 30, 2006 door RC
Dit weertype heeft ‘iets’. Het is alsof de wereld plots kleiner wordt. Ik herinner me ooit een keer mijn weg uit Brugge gezocht te hebben met het type mist dat meestal met erwtensoep wordt aangeduid. Het moet in het jaar X voor de gps zijn geweest: aan elk kruispunt moest voorzichtig worden uitgestapt om te kijken wat er op de schaarse wegwijzers te lezen stond. Je bent nooit in een stad zo alleen dan wanneer je ’s avonds in dichte mist onder een straatlantaarn je weg staat te zoeken en alle geluiden tot een maximum worden gedempt. Je mag in je auto de beste vérstralers hebben, alle licht wordt je dubbel teruggekaatst tot verblinding er op volgt.
Een jaar of twee geleden, het moet nog net voor de zomer geweest zijn, zag ik in ‘Man bijt Hond’ een reportage: men ging ergens op bezoek bij een fotogenieke landbouwer in putje winter en dezelfde reporter herhaalde dat bezoek dan maanden later op een hete zomerdag. Niettegenstaande het op dat moment lekker weer was kon ik me in mijn verbeelding, bij het zien van die winterbeelden van kale bomen, mist en een totaal gebrek aan kleur, naar het donkere seizoen verplaatsen. Ik heb dit beeld hier eigenlijk ook om die reden opgezet. Ik wil in de maand mei of juni hier nog eens naar kijken en me precies herinneren hoe het er hier op die laatste dag van november uitzag. Benieuwd welk gevoel dat zal geven.
Geplaatst op: november 29, 2006 door RC
Met mijn tweede leven is het niks geworden. Ik heb mijn huis afgebroken en de grond staat te koop. Ze mogen heel mijn inventaris hebben. Het was nochtans goed begonnen maar na twee maanden is er al te veel routine, te weinig inhoud.
Ik heb het hier over de laatste (nou ja…) internet hype met name Second Life. Deze online gemeenschap bestaat sedert 2003 en op vandaag zijn er meer dan 1.700.000 ‘bewoners’. Alles speelt zich af op een enorm virtueel continent in al even virtuele klimaatzones: eilanden, winterlandschappen of exotische stranden, het is er allemaal. Er zijn een massa winkels of malls waar inwoners virtuele waar verkopen, allemaal betaald met de plaatselijke virtuele munt, de Linden dollar. (Gelieve vanaf hier het adjectief ‘virtueel’ er zelf bij te denken). Sterker nog: je kan deze munt inruilen voor harde échte dollars of omgekeerd dollars inruilen voor L$… Je vindt er zowat alles te koop van kleding over auto’s, vliegtuigen, huizen, grond en natuurlijk ook een niet geringe portie seks.
Geld verdienen kan je door bijvoorbeeld les te geven of zelfgemaakte spullen te koop te stellen. (er is een zeer ingenieus systeem met bouwstenen waarmee letterlijk alles kan worden gemaakt).
Er zijn kranten, casino’s, replicas van beroemd gebouwen, musea, en zelfs real-world universiteiten hebben er hun eigen plek.
Je kan je uiterlijk aanpassen en dat geldt zowel voor geslacht als voor lichaamskenmerken (haarkleur, lengte, huidtype…), er is kleding voor elke gelegenheid en vrouwen dragen vaak prachtige juwelen.
Er worden conferenties gehouden die terzelfder tijd in real-world plaatsvinden en daar op een groot scherm te volgen zijn. Cursisten kunnen, van waar ook ter wereld, met hun avatar (zo heet je karakter in SL) aanwezig zijn in een klaslokaal waar iemand, voorzien van slides en life-audio, les kan geven.
Kortom, Second Life is een sociaal fenomeen met een zeer groot potentieel, maar het hangt van de bewoners af wat ze ermee doen. Gelukkig is mijn fascinatie voor mijn RL nog steeds veel groter: ze mogen mijn virtuele zolder dus komen opruimen en ze mogen het allemaal houden.
Geplaatst op: november 28, 2006 door RC
Gisteren aarzelde ik al om deze foto te publiceren maar ik wist niet of ik ze mooi dan wel kitscherig vond. Die twijfel is inmiddels door een paar intimi weggenomen en dus: zie hier. Met een beetje verbeelding kan je ze ruiken… Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik inspiratie vond bij een gelijksoortige foto die ik nu niet meteen terug weet te linken. Sommigen lijken zich nogal te ergeren aan het gebruik van andermans illustraties in een blog. Dat blijkt als je zo wat gaat rond lezen. Hier is het dus eigen werk tenzij anders vermeld.
Een aanleiding voor de publicatie is misschien niet zo snel gevonden tenzij misschien dat het een mooie illustratie is bij het verhuizen van mijn blog van hier naar hier. Wie het de laatste dagen gevolgd heeft, weet dat er heel wat uren aan besteed zijn en het eindpunt is nog niet in zicht maar, al zeg ik het zelf, het ziet er niet slecht uit. Een bloemetje is dan toch nog altijd feestelijk. Welkom!
Laat hier gerust je commentaar achter (asjeblieft 
)
Geplaatst op: november 27, 2006 door RC
Gisteren ontdekte ik dankzij een tip op ‘Asfaltkonijn‘, deze site van Concert Vault: voor al wie gek is of was van bands als The Who, Led Zeppelin, Frank Zappa en the Mothers of Invention, Crosby, Stills, Nash & Young en nog tientallen anderen is dit een must. Gewoon even gratis registreren, een concert kiezen, (een j rollen?) en genieten. Ik luister op dit moment naar een concert van Zappa wiens muziek mij voor een deel nog steeds erg bevalt. Eén van mijn favorieten is het hilarische “The Mothers Life at the Fillmore East” waarin ze samen met Mark Volman en Howard Kaylan van de ter ziele gegane “Turtles” hun versie brengen van “So happy together”. Aangezien ze toen nog contractuele verplichtingen hadden traden ze op onder de naam van “the Phlorescent Leech & Eddie” Je zal het me niet kwalijk nemen als ik nu verder luister naar “Penis Dimension”, bijna 40 jaar geleden geschreven. Eat your heart out Goedele Liekens .
Geplaatst op: november 26, 2006 door RC
Vandaag een bezoek gebracht aan de Trade Mart in Brussel. Voor mijn doen een eerder ongewone uitstap, zeker op zondag. De omgeving is nochtans op zijn hoogst eigen manier spectaculair. De architectuur is een typisch Belgische mix van oud (Heyselpaleis) over nostalgisch (het Atomium) naar modern (het businesscentrum). Ook het publiek weerspiegelt een eigen mix: toeristen, beursbezoekers zowel als wandelaars en zakenmensen krioelen er door elkaar.
Ik kan onze nationale negen bollen nooit zien zonder me het bezoek te herinneren dat ik ooit bracht aan de Expo’58. Ik was acht jaar en deed er een massa indrukken op maar heel speciaal is me van die paar bezoeken bijgebleven, de eerste beelden op kleurentelevisie en de smaak van de-hier toen totaal onbekende- hamburger.
Natuurlijk heb ik ook een paar foto’s gemaakt van ‘de bollen’: het is er rijtje schuiven en wachten op je beurt, maar toen ik er hier net naar zat te kijken vond ik ze nogal saai… welk standpunt je ook inneemt, het lijkt toch steeds of er een paar bollen vermist zijn. Het licht zat nochtans mooi zijlings en ze glommen als nieuw. Misschien is de realiteit ervan te zwak vergeleken bij de indruk die ik er in mijn verbeelding nog steeds van heb. Veel verrassender was het lijnenspel in de ramen van het fashion center. Het beeld van de bollen zit elders en beter opgeborgen.
Geplaatst op: november 25, 2006 door RC
Deze week ging er met een vertraging van 45 jaar een jeugddroom in vervulling: de luchtgitaar die van ons in onze verbeelding een rock ster maakte is nu werkelijkheid geworden. In de mouwen van het shirt zijn sensoren verwerkt, die armbewegingen koppelen aan een database vol met audio-samples. Ik zou, mocht ik nog pre-tiener zijn, wel weten wat ik onder de kerstboom wil. Nu nog de bezem die galoppeert als een paard en de automatische conversie van stoer Vlaams in Appachentaal en er blijft niks meer te wensen over. Ik ben, verdomme, te vroeg geboren.
Geplaatst op: november 23, 2006 door RC
Bellen naar een telefonische helpdesk geeft me zo ongeveer hetzelfde gevoel als ik vroeger had wanneer ik een postkantoor bezocht: ergernis! Toen gisteren mijn internetverbinding plots wegviel en alle huis- tuin- en keukenmiddeltjes waren opgebruikt kon er alleen nog hulp komen van buitenaf. Gebeld naar telenet dus en daar laat men je eerst kiezen uit drie multiple choice vragen om je vervolgens doodleuk te zeggen dat “Vanwege het succes van onze producten zijn de wachtdiensten langer dan verwacht.” Dus maw. wij treffen schuld dat men ons niet kan helpen omdat we ons op hun producten abonneren. Toen ik dan uiteindelijk 3 uur later toch iemand aan de lijn kreeg verwees die me na een simpele test van de lijn door naar een andere dienst.
Gekkenwerk! Onder het schrijven van deze mail viel mijn internetverbinding weg. En aangezien ik telefoneer met telenet is ook die buiten dienst. Wat zei ik? Gekkenwerk!
Geplaatst op: november 22, 2006 door RC
Zoals zal blijken nemen we onze fotografiecursus au sérieux… De opdracht luidde: Maak van eenzelfde onderwerp eens een reeks opnames op verschillende tijdstippen van de dag en bij verschillende lichtomstandigheden. Kies je onderwerp zo dat je enkele vlakken hebt in verschillende richtingen die op verschillende tijdstippen van de dag belicht worden. Ik weet dat dit niet meteen een reeks is, maar het is een begin en ik heb nog drie en een halve dag. Ik moet er me voorlopig nog niet al te veel van aantrekken zeker dat die torens achterover lijken te vallen?
En geloof het of niet maar aan mijn Wordpress verhaal is een happy end gekomen. Ik had namelijk ontdekt dat je gewoon een andere gebruiker kon vragen alles voor jou online te zetten en toen ik dus vanavond thuis kwam stond alles netjes geïnstalleerd op mijn nieuwe site. Ik zal vanaf vandaag dubbel posten maar ik verklap het webadres voorlopig nog niet. Eerst moet er nog wat met layout en thema’s geoefend worden. Er is documentatie onderweg via Amazon (werkt prima, meestal is de leveringstijd nauwelijks 3 à 4 dagen). Watch this space 
Helaas kreeg ik er hier geen foto’s bij geplaatst: het opladen van een bestand schijnt niet te lukken… Dat moeten we dan maar eens gaan uitzoeken.
Geplaatst op: november 15, 2006 door RC
Ik blijf me, zoals het kind op de foto dat ik was, dagelijks verbazen over de mogelijkheden van het digitale tijdperk waarin we leven. Er gaat nauwelijks een dag voorbij of één of andere innovatie geeft me weer dat Sinterklaasgevoel…
Ik begrijp dan ook helemaal niet waarom iemand als Herman Van Molle gisteren in De Laatste Show zo scherp reageert op een demonstratie van Google Earth waarmee we onder andere een virtuele reis maakten van het VRT-gebouw naar een plek in het Amazonewoud waar Dirk Van Dijck een tweede thuis heeft. Een stuk gratis software notabene met toch wel indrukwekkende mogelijkheden. Sommige mensen in mijn omgeving blijven ook pertinent afwijzend staan tegenover email of internet. Je hoeft het natuurlijk niet te gebruiken maar om er zo tegen te fulmineren…
Iemand noemde me ooit een novelty seeker; kan best zijn: ik had tenslotte al in 1981 een homecomputer de fameuze ZX81. Ik ben er nog altijd trots op ook!
Dit fotootje had zonder die evolutie waarschijnlijk ergens onderaan in een doos gelegen en nu prijkt het hier. Zó.
