Ik leed een dubbelleven
Geplaatst op: november 29, 2006 door RC No Comments
Met mijn tweede leven is het niks geworden. Ik heb mijn huis afgebroken en de grond staat te koop. Ze mogen heel mijn inventaris hebben. Het was nochtans goed begonnen maar na twee maanden is er al te veel routine, te weinig inhoud.
Ik heb het hier over de laatste (nou ja…) internet hype met name Second Life. Deze online gemeenschap bestaat sedert 2003 en op vandaag zijn er meer dan 1.700.000 ‘bewoners’. Alles speelt zich af op een enorm virtueel continent in al even virtuele klimaatzones: eilanden, winterlandschappen of exotische stranden, het is er allemaal. Er zijn een massa winkels of malls waar inwoners virtuele waar verkopen, allemaal betaald met de plaatselijke virtuele munt, de Linden dollar. (Gelieve vanaf hier het adjectief ‘virtueel’ er zelf bij te denken). Sterker nog: je kan deze munt inruilen voor harde échte dollars of omgekeerd dollars inruilen voor L$… Je vindt er zowat alles te koop van kleding over auto’s, vliegtuigen, huizen, grond en natuurlijk ook een niet geringe portie seks.
Geld verdienen kan je door bijvoorbeeld les te geven of zelfgemaakte spullen te koop te stellen. (er is een zeer ingenieus systeem met bouwstenen waarmee letterlijk alles kan worden gemaakt).
Er zijn kranten, casino’s, replicas van beroemd gebouwen, musea, en zelfs real-world universiteiten hebben er hun eigen plek.
Je kan je uiterlijk aanpassen en dat geldt zowel voor geslacht als voor lichaamskenmerken (haarkleur, lengte, huidtype…), er is kleding voor elke gelegenheid en vrouwen dragen vaak prachtige juwelen.
Er worden conferenties gehouden die terzelfder tijd in real-world plaatsvinden en daar op een groot scherm te volgen zijn. Cursisten kunnen, van waar ook ter wereld, met hun avatar (zo heet je karakter in SL) aanwezig zijn in een klaslokaal waar iemand, voorzien van slides en life-audio, les kan geven.
Kortom, Second Life is een sociaal fenomeen met een zeer groot potentieel, maar het hangt van de bewoners af wat ze ermee doen. Gelukkig is mijn fascinatie voor mijn RL nog steeds veel groter: ze mogen mijn virtuele zolder dus komen opruimen en ze mogen het allemaal houden.
