Ja, je mag dit ook als verlanglijstje beschouwen maar het is vooral een illustratie bij een nostalgische overweging: over enkele dagen is het verboden nog van dit lekkers te genieten, aan tafel, na een lekkere maaltijd, in het restaurant. Laatst moest ik er aan denken hoe ik als zestien- zeventienjarige, op school, stiekem een paar trekjes deed van mijn sigaretje dat ik verstopte achter mijn handpalm. Een paar jaar later hoefde dat niet meer; ik was volwassen ik kon doen wat ik wou. Toen ik goed dertig was besloot ik toch maar te stoppen met de sigaret, maar een ander genotsmiddel deed zijn intrede. Af en toe een kleine cigarillo of zo’n stevige Cubaan, het was genieten met een hoofdletter. Nu ik toch al een redelijke leeftijd heb bereikt moet ik op school opnieuw, met mijn sigaartje in de handpalm, naar buiten om daar als een paria te staan paffen en in het restaurant wordt je nu ook verbannen naar het kamertje voor hardleerse tabacofielen. Ik kan niet anders dan me door dit soort reglementering betutteld te voelen. Is dit nu wat men bedoelt als men het heeft over ‘going round in circles’? Prettige feesten iedereen tot in januari en… paf ze.
Drie spelproeven zijn er te zien vandaag op de musicalafdeling: in de voormiddag is dat de compilatievoorstelling ‘Groot Verdriet, chachacha’ in de namiddag kijken we naar ‘Midzomernachtsdroom’ (beide voorstellingen worden enkel intern vertoond) en vanavond in Theater Arte ‘Het temmen van de feeks’ met muziek van Queen.
Een heerlijk vooruitzicht.
Voor wie van fotografie houdt is dit misschien een site die af en toe een bezoek waard is. Wekelijks wordt er een nieuw thema aangebracht. Vorige weken was dat ondermeer lijnen, roest, regen, alleen, natuurlijk abstract enzovoort. Op WeeklyShot kan je enkel publiceren wanneer je door andere fotografen wordt uitgenodigd, waardoor het niveau vrij professioneel is.
Vandaag werd ik voor het vtm-nieuws geïnterviewd over mijn ervaringen met Second Life. Als je dit leest voor 19h kan je de uitzending misschien nog meepikken .
Dezer dagen laten we ons weer van onze beste kant zien: ik was geraakt deze morgen toen ik in de krant las dat een organisatie een honderdtal tentjes ter beschikking had gesteld voor de daklozen van Parijs. Mijn vrouw, die daar regelmatig voor het werk vertoeft, had me al verteld dat er zo veel zijn. Ook de gewone burger wordt uitgenodigd om eens een nachtje door te brengen in zo’n tent om eens te ervaren wat het is bij zulke temperaturen buiten te moeten slapen. Een initiatief dat navolging verdient.
Op Studio Brussel zijn dan weer Peter, Christophe en Tomas gestart met hun actie in hun nieuwe huis op het Martelarenplein in Leuven. Om negen uur zal Louis Tobback samen met Marcel Vanthilt de drie officieel opsluiten in het Glazen Huis. Dat is trouwens life te volgen op tv-één. De keuzeplaten van de luisteraars worden per opbod verkocht. De actie loopt ten voordele van het landmijnenprogramma van het Rode Kruisen een bod uitbrengen kan vanaf €10.
En wie Levenslijn wil steunen kan zijn boodschap in neon bovenop de Boerentoren in Antwerpen laten projecteren. Dat kan door middel van het sturen van een sms met uw boodschap naar 3909. Prijs per oproep is €1. Ik heb in ieder geval deze morgen mijn lieve vrouw al verrast met deze boodschap. Je liefde uiten én anderen helpen: het geluk voor €1. Ik kan het u van harte aanbevelen.
Eigenlijk mogen we toch een beetje trots zijn vandaag. Time Magazine heeft jou (en mij) en alle internetgebruikers tot man/vrouw van het jaar uitgeroepen: “Voor het grijpen van de teugels van de mondiale media, voor het oprichten en vorm geven aan de nieuwe digitale democratie, voor al het gratis werk en het verslaan van de professionals op hun eigen terrein bent U Persoon van het Jaar”, schrijft het weekblad. Ik wist al niet hoe het kwam dat ik me zo moe voelde de laatste tijd.
Met de benoeming van een collectief in plaats van een individu wordt ook uitdrukking gegeven aan de wijze waarop internet door onder meer blogs en video’s de machtsbalans binnen de media wijzigt, duidt de Standaard daarbij. Ik heb altijd geweten dat het nog goed zou komen met mij…
Ik draag de laatste tijd Google en zijn diensten diep in mijn hart… Hun zoekmachine is natuurlijk geweldig en ze geeft je op zijn minst de indruk dat je in al die miljarden pagina’s op het web dát stukje informatie kunt vinden dat je nodig had. Dan is er Google Earth; iets wat begon als een stukje ‘grafisch speelgoed’ maar waaraan telkens weer zaken worden toegevoegd tot je het, let maar eens op, binnenkort ook weer niet kunt missen. Met Google sketch, wat ik persoonlijk niet gebruik, kan je er zelfs de door jou ontworpen villa op neerpoten. De links naar geografische artikelen in Wikipedia is er door gebruikmaking van layers schitterend in geïntegreerd en de geografische gebieden waarvan de details al in kaart zijn gebracht zijn een prachtig stukje eyecandy. Laatst las ik dat men er de ontbossing van het Amazonewoud mee in de gaten hield. Alstublieft: allemaal gratis te downloaden. Verder stellen ze hun analysesoftware gratis ter beschikking. Hoeveel mensen kwamen er je site bezoeken op die bewuste dag: allemaal in nette grafiekjes te bevragen. Maar top of the bill is het fotoprogramma Picasa waaraan deze week ook nog de mogelijkheid is toegevoegd je foto’s online te zetten. Foto’s klasseren, bewerken, verzenden: you name it. Dit allemaal gratis… zijn dat daar allemaal filantropen bij Google of wat?
Zelfs deze montage van onze uitstap met de fotografiecursus werd er mee gemaakt. Sinterklaas bestaat dus toch, én de kerstman ook.
Wie ligt er nog wakker van theater? Ik dus, en met mij blijkbaar nog een pak mensen want in Amsterdam opent dit weekend een tentoonstelling gewijd aan de ‘magie’ van het theater: “Backstage, een tentoonstelling over theater maken“. Ze is vooral bedoeld om jongeren kennis te laten maken met alle facetten van het theater. De organisatoren hebben een pak (Nederlandse) theatermensen ondervraagd over waar die magie nu precies vandaan komt. Als u al tot hier gelezen hebt, hou dan nog even vol, hier volgt een kleine bloemlezing van hun uitspraken zoals deze morgen te lezen viel in de Nederlandse krant “Trouw“.
Regisseur Rieks Swarte noemt theater ’een levende kunst’. „Het is een spel dat je speelt met het publiek. De kunst van overdracht. “Ik vind het belangrijk dat je mensen laat zien dat dingen anders in elkaar zitten dan in het dagelijks leven wordt gezegd. Realisme, daar is niks aan. Dat zie ik elke dag al. Je moet de verbeelding van mensen op gang brengen. De reactie van het publiek, je tegenspelers, de zaal waarin je speelt, dat varieert. En soms ineens gebeurt er iets. Zoals ik dat noem: ’het engeltje komt overvliegen’. Dat vind ik het mooiste van theater.” Acteur Gijs Scholten van Aschat: „Ik ben erachter gekomen dat ik het leven op het toneel makkelijker vindt dan het normale leven. Er heerst een andere orde, de regels van het theater. Daarbinnen heb je een enorme vrijheid die misschien wel groter is dan de vrijheid die je hebt in het echte leven.”
Actrice (bij het NT-Gent) Betty Schuurman: „De taak van een acteur is volgens mij ook de wereld en het leven draaglijk te maken. Want soms is het keihard daarbuiten, maar daar geven wij gewoon niet aan toe. Bovendien kun je deuren openen voor mensen die ze zelf niet zo snel zouden zoeken.” Regisseur Koos Terpstra, tevens directeur van het Noord Nederlands Toneel, voelt zich bij elke productie het jongetje in de zandbak, dat elke keer weer iets mag maken dat er nog niet was. „Mijn rol als regisseur is ervoor te zorgen dat acteurs durven iets van zichzelf te laten zien, ik wil dat ze een gebied betreden waar ze liever niet in willen. Anders dan bij film of televisie is er direct contact tussen spelers en mensen in de zaal. En kan er van alles gebeuren. Theater is communicatie, en dat maakt elke avond in principe anders.”
De expositie opent vanmiddag in het Theatermuseum, Herengracht 168 Amsterdam. Theater in een museum dus? Is dat niet iets om ongerust over te worden?
Extra: bekijk hier de bijdrage van tv-brussel over de erkenning van de musicalafdeling aan de Erasmushogeschool met fragmenten uit de nu lopende productie.
Dit zijn willekeurige foto’s van de repetities voor een interne productie van de afdeling musical aan de Erasmushogeschool. Drama en zang blijven in de eerste twee trimesters van het eerste jaar nog gescheiden, vandaar misschien een ietwat onverwacht beeld. Het materiaal voor deze voorstelling is samengesteld uit fragmenten van verschillende auteurs. Humor speelt daarin een niet onbelangrijke rol. De titel verwijst naar een dialoog van Courteline (Gros Chagrins).
Morgen, vrijdag, gaan de laatstejaars in première met hun musical-versie van “Het Temmen van de Feeks” in Theater Arte. De zaal is zo goed als uitverkocht voor alle 8 voorstellingen!
Een vriendin zei me gisteren dat ik eens een foto moest maken van een telefooncel; “binnenkort zie je die nergens meer” zei ze. Dat zou kunnen kloppen. Ik richt mijn blik meestal vooruit. Ik bedoel, ik ben een beetje (te) gek van het nieuwe. Jaren geleden las ik Alvin Tofflers “Future Shock“, een boek dat ons moest voorbereiden op de overdaad die ons te wachten stond, op ‘te veel verandering in te korte tijdspanne’. De man heeft gelijk gehad; we worden dagelijks voor ontelbare keuzes gezet. Waar is de tijd dat je op je televisietoestel slechts 2 keuzemogelijkheden had: AAN en UIT. Ik herinner me dat ik onder het lezen niettemin het gevoel had van ‘laat maar komen’. De ’shock’ in de titel is aan mij voorbij gegaan. Anderen leven blijkbaar in een tedere omhelzing met wat voorbij is. Die mensen vind je beslist op rommelmarkten en in antiekzaken. Zoals gewoonlijk zal een gezonde levenshouding wel ergens het midden houden tussen die twee extremen maar wat die telefooncellen betreft: ik kan het moeilijk betreuren dat die smakeloze kooien zullen verdwijnen uit het straatbeeld.
Dit gezegd zijnde, valt het me toch ook telkens weer op, wanneer ik op tv een fragment, meestal in zwart-wit, voorgeschoteld krijg uit de jaren ‘50, ‘60 of ‘70, dat er zo veel zaken uit ons leven verdwijnen zonder dat we daar iets van merken. Ik denk alleen maar aan die prachtige old-timer auto’s, de kledij, de kapsels en noem maar op. Die fragmenten kunnen wat mij betreft nooit lang genoeg duren. Zou er zoiets bestaan als een “Passed Shock”?
Dit zou dus een overtreding zijn (zie gisteren) euh… pak me dan als je kan.
Merkwaardige stelling in De Standaard deze morgen: alsof het een ontdekking betrof wordt er aan de hand van een spelletje aangetoond dat mensen belang hechten aan rechtvaardigheid. The Ultimate Game, want zo heet het spelletje dat dit moet illustreren, gaat als volgt: Jan krijgt een bedrag van €100 op voorwaarde dat hij deelt met Piet. Hij moét Piet tenminste €1 geven en als Piet het bedrag dat hij krijgt, weigert, dan moet Jan de volledige €100 teruggeven. Volgens Paul De Grauwe, met wie De Standaard een verder interessant interview publiceert, zal een econoom in dit geval aan Piet €1 uitbetalen. Dat vind ik dan wel een zeer domme econoom met bijzonder weinig mensenkennis. Alsof hij zich hierover verbaast schrijft Paul De Grauwe: “Het experiment werd honderden keren herhaald in verschillende landen en culturen, en telkens wordt een gift van 1 euro massaal verworpen. Waarom? Omdat mensen zo’n gift niet fair vinden. Ze krijgen liever niets dan een habbekrats die ze onrechtvaardig vinden.” De meeste mensen zouden €30 als ‘rechtvaardig’ beschouwen. Dit zou aantonen dat de mens meer is dan de rationele homo economicus. Wat een geluk dat we geleerde mensen hebben die voor ons af en toe een open deur intrappen.
Vandaag weinig woorden, die zijn ook totaal overbodig als je op zo’n prachtige winterdag door Latem loopt. De reeks is hier op normaal formaat te zien.
Was verbaasd te horen gisteren dat je het atomium eigenlijk niet mag fotograferen omdat er nog rechten op gelden. De overtredingen daar zullen wel niet te téllen zijn. Evenmin mag je stations (!) of luchthavens fotograferen en de Eiffeltoren mag je wél overdag vastleggen maar op de avondverlichting zouden ook nog steeds rechten gelden. Te gek voor woorden toch?
Maar niet echt: dank dus voor uw bezoek. Ik tracht hier op een persoonlijke manier te reageren op wat ik rondom mij zie. Foto's zijn daarbij een belangrijke toevoeging: ik tracht ze zoveel mogelijk zelf te maken en waar dat niet het geval is zal ik de bron vermelden.
Aarzel niet uw commentaar toe te voegen op al wat u leest en ziet!
.
Dezer dagen laten we ons weer van onze beste kant zien: ik was geraakt deze morgen toen ik in de krant las dat een organisatie een honderdtal tentjes ter beschikking had gesteld voor de daklozen van Parijs. Mijn vrouw, die daar regelmatig voor het werk vertoeft, had me al verteld dat er zo veel zijn. Ook de gewone burger wordt uitgenodigd om eens een nachtje door te brengen in zo’n tent om eens te ervaren wat het is bij zulke temperaturen buiten te moeten slapen. Een initiatief dat navolging verdient.
Eigenlijk mogen we toch een beetje trots zijn vandaag. 
Ik draag de laatste tijd Google en zijn diensten diep in mijn hart… Hun zoekmachine is natuurlijk geweldig en ze geeft je op zijn minst de indruk dat je in al die miljarden pagina’s op het web dát stukje informatie kunt vinden dat je nodig had. Dan is er 
Wie ligt er nog wakker van theater? Ik dus, en met mij blijkbaar nog een pak mensen want in Amsterdam opent dit weekend een tentoonstelling gewijd aan de ‘magie’ van het theater: “Backstage, een tentoonstelling over theater maken“. Ze is vooral bedoeld om jongeren kennis te laten maken met alle facetten van het theater. De organisatoren hebben een pak (Nederlandse) theatermensen ondervraagd over waar die magie nu precies vandaan komt. Als u al tot hier gelezen hebt, hou dan nog even vol, hier volgt een kleine bloemlezing van hun uitspraken zoals deze morgen te lezen viel in de Nederlandse krant “
Een vriendin zei me gisteren dat ik eens een foto moest maken van een telefooncel; “binnenkort zie je die nergens meer” zei ze. Dat zou kunnen kloppen. Ik richt mijn blik meestal vooruit. Ik bedoel, ik ben een beetje (te) gek van het nieuwe. Jaren geleden las ik 
Dit zou dus een overtreding zijn (zie 
