Luxe aan mijn gat
Geplaatst op: januari 5, 2007 door RC No Comments
Eén van de dingen waar ik een hekel aan heb is dat kledingmerken menen mij als hun reclamepaneel te kunnen gebruiken. We gaan hier geen namen noemen maar soms loopt het echt de spuigaten uit. Blijkbaar vinden sommigen het nodig hun status uit te dragen op t-shirts, handtassen en via het label dat ze ‘vergaten’ te verwijderen op de mouw van hun jasjes. Ik dacht deze morgen, toen ik mijn dagelijkse Standaard las, dat aan die waanzin stilaan een einde kwam: vanaf nu was het blijkbaar niet langer bon ton om met schreeuwerige merknamen uit te pakken. Maar wat bleek al gauw: dit was geen reactie van zelfbewuste consumenten maar van het puikje van de jetset. De dames en heren wilden verdorie unieke creaties, speciaal voor hen gemaakt, zonder merknaam maar in exclusieve kleuren / stoffen à la tête du client gemaakt. Luxe met een kapitale “L” dus. Leest u even mee:
Toch slaat die luxe-industrie nu een nieuwe weg in: die van het merkloze ontwerp waar zo mogelijk een nog duurder prijskaartje aan vast hangt. Voor heel veel insiders hoeft de naam van het merk of van de ontwerper niet langer in koeien van letters op een ontwerp te staan. Integendeel: er wordt gejongleerd met begrippen als confidentieel, persoonlijk en customized . Dat laatste woord betekent zoveel als: helemaal voor mij alleen gemaakt en precies zoals ik het wil.
Dat is toch zum kotzen, nee? Ok, bij deze weet u het: qua ondergoed gaat mijn voorkeur uit naar Hugo Boss, Dim en McCalson: waarschijnlijk ‘made in China’. En u, als ik vragen mag?
Tags: economie, merken Categorie: consumptie
