Ça-va-seul

Ik beken het: nooit voordien heb ik een spel gespeeld dat meer verslavend was dan dit. Jaren geleden haalde ik mijn neus op voor alles wat met computergames te maken had. Ik kon me niet voorstellen dat je daar als volwassene ook maar enige tijd aan kon besteden. Ik moest al snel mijn mening herzien. Het is allemaal begonnen met Asheron’s Call (deel 1 en daarna deel 2); hoe eenvoudig de graphics toen ook waren, nooit vergeet ik de uren van intense spanning die met geen enkele thriller was en is te evenaren. Enkele jaren later liet ik me verleiden om nog eens zo’n mmorpg te kopen. Het werd Anarchy Online, sciencefiction in een oneindig groot virtueel universum met schitterende quests en vooral een zeer ingewikkeld, maar net daarom nooit vervelend, spelsysteem. Ik werd zelfs lid van de Advisors of Rubi-ka (Arks) en spendeerde uren aan het helpen van andere spelers. Leuk maar tijdverslindend. Everquest II was grafisch zeer mooi maar bleek veel minder verslavend en dus stopte ik er vrij vlug mee… En tenslotte speelde ik WOW en ik moet het eerlijk bekennen het verslavingsgevaar was bijzonder groot. Toch kon ik er op een goeie dag mee stoppen zonder afkickverschijnselen. De laatste dagen echter word mijn weerstand telkens weer op de proef gesteld, nu de uitbreiding onder de vorm van The Burning Crusade online is gegaan. Ik weet maar al te goed wat de gevolgen zijn, maar ik ben zo nieuwsgierig!