Ça-va-seul

Hoe was de première?: uitstekend dank u. En dan nu over tot de orde van de dag. Iemand stuurde me onlangs een powerpoint presentatie met foto’s van werk Van Ron Mueck. Het was zeker niet de eerste keer dat ik ze zag maar ik was er weer even diep door geraakt. Het hyperrealisme van de sculpturen is zo extreem dat je meent dat ook je andere zintuigen er door worden aangesproken. Alsof je de persoon zachtjes hoort ademen in zijn slaap. Ook het formaat waarop zijn werken zijn gemaakt is indrukwekkend. Bekijk maar eens deze foto’s van zijn expositie. Je kan er eigenlijk blijven naar kijken en dan vraag ik me af waarom? Ik ga weinig naar tentoonstellingen maar ik ga graag. Nochtans kan ik me zelden meer dan een paar minuten of zo concentreren op één beeld, dan moet ik al weer naar het volgende. Hier is dat anders. Realisme wordt nochtans erg geschuwd in zowat alle kunsttakken maar hier is de grote uitzondering: een artiest met zo’n buitengewoon métier kan het zich wél veroorloven en jou als kijker raakt hij tot in de ziel: grote Kunst.