Famie-ielie-ie
Geplaatst op: maart 5, 2007 door RC No Comments
Als kind en enige zoon ben je het gewoon om alleen te spelen. Je weet ook niet beter dan dat dát het ideaal is. Alle aandacht gaat trouwens ook alleen naar jou uit. Veel later besef je dat het toch misschien leuker ware geweest met een broer of zus, zelfs een verre neef of een paar nichtjes konden er niet af.
Ik had nooit veel familie: mijn moeder overleed veel te vroeg en zélf heb ik ook maar één dochter. Een bijeenkomst van mijn hele familie zag er lange tijd dan ook altijd zo uit: mijn (ex-)vrouw, mijn dochter, mijn vader en ik.
Soms vertellen studenten me, dat ze een heel weekend met de familie op jaarlijkse uitstap geweest zijn. Ze tonen me dan foto’s waarop zoveel mensen staan dat je er met gemak zeven voetbalploegen kunt mee samenstellen. Wij waren met vier: genoeg om te kaarten, dat wel.
Nu ik al een hele tijd met mijn vriendin en haar twee zonen samenleef begint daar eindelijk verandering in te komen. Zo betrapte ik me er zondagavond op, nadat we allemaal samen hadden gegeten, hoe gelukkig ik me voelde door de aanblik van die 5 jonge mensen rond de tafel die zich amuseerden met een spelletje Monopoly. Mijn dochter met haar vriend, de twee zonen van mijn vriendin en de vriendin van één van hen. Plots had ik zo een beetje het gevoel de familievader te zijn. Heerlijk!
Categorie: privé
