Geplaatst op: augustus 28, 2007 door RC
Zaterdag vierden we de 60ste verjaardag van Myriam op smakelijke, uitbundige en vooral jeugdige wijze. Persoonlijk heb ik wroeging wanneer ik terugdenk aan de manier waarop ik vroeger iemand van die leeftijd percipieerde…: iemand waarbij het woord ‘leeftijd’ steeds vooraf gegaan werd door een rangtelwoord.
Is er aan die perceptie iets veranderd of is er aan ons iets veranderd? Ik durf te opteren voor de tweede mogelijkheid. Ook de reclame schijnt er zo over te denken want ze richten weer voluit hun pijlen op ons; we behoren tenslotte tot een groep die geld te spenderen heeft, en niet meteen aan thermofiel ondergoed. De laatste maanden verschijnen er zelfs nieuwe tijdschriften die vooral óns tot hun doelpubliek rekenen: ‘Plus’ is er zo één en ‘Milo‘… We worden warempel voor vol aanzien. Als je de stralende glimlach van Myriam zo ziet dan geloof je het ook echt: Midlife rocks!
Dank je Myriam! Het/Je was geweldig 
Geplaatst op: augustus 13, 2007 door RC
Aan de rit, georganiseerd door de Gentse dealer, namen zo’n 220 motorrijders deel. Helaas liet de batterij van het meegenomen fototoestel het al bij de eerste foto afweten. De moto slikte gelukkig de 110km die hem voor de wielen kwamen zonder enige moeite. Jammer van de kletsnatte barbecue maar voor het overige voor herhaling vatbaar.
Geplaatst op: augustus 10, 2007 door RC
Ik mag in deze de controverse niet uit de weg gaan: De Standaard titelt vandaag: In examenbetwistingen haalt de helft van de studenten in beroep zijn slag thuis.
Ik zit zelf regelmatig in examencommissies en kan hier enkel maar getuigen van de ernst waarmee over de resultaten van de studenten wordt gediscussieerd. Misschien was er een tijd waarin dat anders was, maar die vormen van willekeur zijn intussen als uitgeroeid te beschouwen. Ik vind dit eens te meer een voorbeeld van het wantrouwen dat in onze maatschappij is ingeslopen. We denken allemaal veel te snel dat ons onrecht is aangedaan: “Ik falen? Nee, het zijn de docenten die me willen nekken…”. Dit geeft intern aanleiding tot absurde toestanden waarbij men op Kafkaiaanse wijze bezig is met de procedure om toch maar te vermijden dat de student klacht neerlegt. In een departementsvergadering die ik ooit bijwoonde, werd geopperd dat we de studenten als klanten dienden te beschouwen die in de onderwijsinstelling onze diensten kochten… Daar ga ik dan weer tegen in beroep!
Geplaatst op: augustus 9, 2007 door RC
Weer zo’n gezellige site om eens naar toe te surfen: hier kan je aan de hand van een dertigtal vragen over je biologische leeftijd, je gezondheid, ras, levenswijze enzovoort, te weten komen wat jouw “echte” leeftijd is en vooral welke leeftijdsverwachting je mag koesteren. Liegen bij het antwoorden is dus enkel jezelf bedriegen. De babyboomers gaan stilaan één voor één met pensioen en voor velen blijft er nog behoorlijk wat quality time over ook. Zo zou ik na mijn 65ste nog zo’n 21 jaar moeten kunnen genieten van wat ik toch maar liever mijn vierde leeftijd zou willen noemen… Niettegenstaande alle spaarplannen en pensioenfondsen is dat op financieel gebied een schrikwekkend lange tijd. Anderzijds heb ik gemerkt dat het vrij moeilijk wordt om voor televisie of theater nog de rol van een krasse ouderling in te vullen. Wijlen Luc Philips heeft door zijn fitheid (er wordt beweerd dat hij op zijn 60° nog leerde waterskiën) en zijn vermogen om nog moeiteloos lange teksten te onthouden (Krapp’s laatste band van Beckett bijvoorbeeld) op hoge leeftijd de mooiste rollen van zijn leven gespeeld. In die context kan je er dus ook maar beter oud uit zien op ‘jonge’ leeftijd, wil je nog aan de bak komen.
Hoe oud zullen onze kinderen en kleinkinderen worden: daar is ook al heel wat onderzoek naar gebeurd. Is er een absolute grens of niet? Materie die me mateloos boeit.
Geplaatst op: augustus 8, 2007 door RC
Ik had het gisteren over the Animals en hun song over Bo Diddley. Als je bedenkt dat dit nummer dateert van het eind van de jaren zestig is het een verdomd straf nummer. Dat recitatieve, of verhalende, in een song vind je pas terug in deze eeuw, bij de rappers. Een verhaal en een zich steeds herhalend ritme. Of vergis ik me? Hoe dan ook dit is de tekst er van: beluister het eens
Now lets hear the story of Bo Diddley and the Rock n Roll scene in general
Bo Diddley was born Elias McDaniels in a place called McCoom,
Missississipi about 1926
He moved to Chicago about 1938
Where his name was eventually changed to Bo Diddley
He practiced the guitar every day and sometimes into the night
Till his papa’s hair began to turn white
His Pa said Son, listen here, I know
You can stay but that guitar has just gotta go
So he pulled his hat down over his eyes
Headed on out for them Western Skies
I think Bob Dylan said that
He hit New York City
He began to play at the Apollo in Harlem
Good scene there everybody raving
One day, one night, came a Cadillac with four head lights
Came a man with a big, long, fat, cigar said, C’mere son, I’m gonna make you a
star
Bo Diddley said, Uh..whats in it for me?
Man said, Shut your mouth son , play the guitar and you just wait and
see
Well, that boy made it, he made it real big
And so did the rest of the rock n roll scene along with him
And a white guy named Johnny Otis took Bo Diddleys rhythm
He changed it into hand-jive and it went like this
In a little country town one day
A little old country band began to play
Add two guitars and a beat up saxophone
When the drummer said, boy, those cats begin to roam
Oh baby oh we oh oh
Ooh la la that rock and roll
Ya hear me oh we oh oh
Ooh la la that rock and roll
Then in the U.S. music scene there was big changes made
Due to circumstances beyond our control such as payola
The rock n roll scene died after two years of solid rock and you got discs like,
ah…
Take good care of my baby
Please don’t ever make her blue and so forth
About, ah, one year later in a place called Liverpool in England
Four young lads with mop haircuts began to sing stuff like, ah…
It’s been a hard days night and I;ve been working like a dog and so on
In a place called Richmond in Surrey, whay down in the deep south
They got guys with long hair down their back singing
I wanna be your lover baby I wanna be your man yeah and all that jazz
Now we’ve doing this number, Bo Diddley, for quite some time now
Bo Diddley visited this country last year
We were playing at the Club A Gogo in Newcastle, our home town
The doors opened one night and to our surprise walked in the man himself, Bo
Diddley
Along with him was Jerome Green, his maraca man, and the Duchess, his gorgeous
sister
And a we were doing this number
Along with them came the Rolling Stones, the Mersey Beats,
They’re all standing around diggin’ it
And I overheard Bo Diddley talkin’
He turned around to Jermone Green
And he said, Hey, Jerome? What do you think these guys doin’ our..our
material?
Jerome said, Uh, where’s the bar, man? Please show me to the bar…
He turned around the Duchess
And he said, Hey Duchess…what do you think of these young guys doin’ our
material?
She said, I don’t know. I only came across here to see the changin’ of the
guards and all that jazz.
Well, Bo Diddley looked up and said to me, with half closed eyes and a smile,
He said Man, took off his glasses,
He said, Man, that sure is the biggest load of rubbish I ever heard in my
life…
Hey Bo Diddley
Oh Bo Diddley
Yeah Bo Diddley
Oh Bo Diddley
Yeah Bo Diddley
En voor wie het interesseert: payola (komt in het nummer voor) is een illegale praktijk waarbij een platenmaatschappij betaalt voor het draaien van een song. Deze praktijk verdrong vaak andere muziek uit de playlists van Amerikaanse radiostations…
Geplaatst op: augustus 7, 2007 door RC
Ik kan eigenlijk niet naar meer gepaste muziek luisteren bij het schrijven van deze tekst dan naar het prachtige Story of Bo Diddley van The Animals. Een nummer dat het heeft over de ziel van Rock muziek en de bezieler(s) daarvan. De Harleys en de mensen die er mee rijden (you either love it or you don’t understand it…) hebben ook zo’n ziel. Als je dat niet gelooft moet je maar eens een keer deelnemen aan een ride-out zoals deze die onlangs in juni werd gehouden in Assenede: een 500 tal motoren in allerlei smaken en kleuren die samen voor een prachtig spektakel zorgen. Volgende zondag gaat er in Latem een zelfde ride-out door, georganiseerd door het plaatselijk Ghent Chapter. Samenkomst vanaf 11h aan de Harley dealer op de Kortrijkse Steenweg. Come and see for yourself!
