It’s a crying shame
Geplaatst op: april 12, 2009 door RC
Iedere rechtgeaarde man zal nu wel voor zijn televisietoestel zitten om virtueel mee te rijden in Parijs-Roubaix, maar hier is het alle hens aan dek om de garage op te ruimen zodat er dinsdag kan getegeld worden. Niet dat ik het gevoel heb iets te missen, alleen, ik vraag me af waarom ik dat gevoel niet heb. Wat is er verkeerd met mij dat voetbal of wielrennen mij totaal niet kunnen boeien? Enkel voor tennis (in de goeie ouwe Henin/Clijsters tijd) wilde ik wel eens een paar nachtelijke uren slaap ontberen maar dat is het zo wat qua sportbeleving vanuit de zetel.
Nee, ook het zelf beoefenen van voetbal heeft me nooit kunnen bekoren. In de zestiger jaren op het atheneum, toen al mijn klasgenoten uit hun dak gingen omdat ze eens niet over de bok dienden te springen of aan het rek te hangen, maar er gevoetbald werd, liep ik liever een paar rondjes langs de lijnen… Nou ja, lopen… ik bewoog meestal aan een snelheid tussen wandelen en struikelen.
Vandaag is mijn koersfiets voor het eerst in jaren weer eens buiten gekomen… enkel en alleen omdat de garage nu eenmaal leeg moet tegen dinsdag. It’s a crying shame…
Hiernaast één van de beelden van Folon die op ons gemeenteplein staan opgesteld. Zou men veronderstellen dat hier genoeg geld woont om zoiets privé aan te kopen?
Tags: beelden, voetbal, wielrennen Categorie: sport
