Geplaatst op: april 22, 2009 door RC
Suzy De Laet (coll. RC)
Deze twee werkjes van elk ±20cm x 20cm werden na een huurperiode, door ons aangekocht via Kunst in Huis. Door maandelijks een klein bedrag te storten is de uiteindelijke aankoopprijs best te verteren. Een paar weken geleden stonden we in Oostende in de galerij van Roland Devolder te watertanden voor één van zijn werken. Devolder heeft een zeer eigen stijl waar een zekere theatraliteit niet vreemd aan is. De prijzen die gelden op de reguliere kunstmarkt zijn echter van een heel andere orde en als je zo’n werk in bezit wil krijgen mag je al gauw op een aantal maandlonen rekenen. Dat is best jammer, vooral als je bedenkt dat zij die zich dit kunnen veroorloven vaak vanuit andere motieven kopen dan omdat ze van een werk houden. Daarom heb ik bijzonder veel waardering voor KIH. Het vraagt wel even zoeken om de schaarse pareltjes uit de collectie te halen maar als je die vindt kan je er in ieder geval op zijn minst zes maanden gratis van genieten waarna je eventueel kan beslissen of je ze voor goed bij je wilt houden…
Geplaatst op: maart 13, 2009 door RC
flyer Little Shop of Horrors
Na ongeveer 17 maanden heb ik nog eens de moed opgebracht om deze pagina’s opnieuw te voorzien van wat tekst en uitleg. Voor wat het onderwerp betreft gaat de eer meteen naar de studenten derde en vierde jaar, die vanaf dinsdag as. in première gaan met “Little Shop of Horrors”.
Deze, nogal karikaturale, musical vertelt het verhaal van een bloemenzaak die op de rand van het failliet, plots weer klandizie aantrekt met een nieuwe plantensoort. Al gauw blijkt echter dat dit nieuwe specimen helemaal niet zo onschuldig is als het lijkt. Het plantje wil namelijk enkel groeien wanneer het regelmatig wordt voorzien van … bloed.
De regie is in handen van Bruno Van Heystraeten, die trouwens een oudstudent is van de opleiding. Aan de piano begeleidt Pietro Ramman. Alle informatie vindt u op de website van de Erasmushogeschool en van het Conservatorium.
Op 17 en 22 maart om 14.30u
Op 18, 19, 20, 21, 25, 26, 27 en 28 maart om 20u
U komt toch ook?
Geplaatst op: november 18, 2007 door RC
Jaren ’60: Beatlemania… in tegenstelling tot vandaag is LOVE en niet FUCK hét modewoord. Alom wordt er verbroederd (en verzusterd?) onder het delen van een paar joints. Allemaal geuren we naar patuly. De bloemetjeshemden en lange haren, de ziekenfondsbrilletjes en de mouton retourné, de vrije liefde en de teensandalen zijn IN. Werken voor de kost, autoriteit, winstbejag en okselfrisheid zijn OUT.
In die schijnbaar ideale wereld is er één man die dwars ligt, maar tegelijk is hij verliefd op de vrouw die zowat de hippiecultuur op haar dooie eentje heeft uitgevonden. Hoe dit afloopt ziet u binnenkort in een nieuwe productie van de musicalafdeling.
Indien ernstig: zich onthouden. (zie ook gisteren…)
Geplaatst op: november 17, 2007 door RC
Het is bijna zo ver: op 11 december gaat de nieuwe productie van de musicalafdeling in première. Vanaf nu niet meer in theater ARTE, dat jammer genoeg de deuren moest sluiten, maar in onze eigen multifunctionele ruimte (yeah!). Voor alle oudjes onder ons: met muziek van The Beatles (yeah! yeah!) en geregisseerd door ondergetekende (yeah! yeah! yeah!). Kom dat zien 
Geplaatst op: oktober 31, 2007 door RC
Gisteren besteedde Canvas een uitzending aan de schilder Sam Dillemans (°Leuven 1965). De passie die hij uitstraalde voor zijn kunst was van een ongeziene intensiteit. De uitspraak dat hij zijn lichaam tot het uiterste trainde (o.m. door powertraining en het slaan op een punching bag) omdat hij absoluut heel oud wilde worden, want alleen zo, zou hij misschien tijd genoeg hebben om zich zodanig in zijn kunst te bekwamen dat hij zich zou durven meten aan grootheden als Picasso en Van Gogh, is daar een goed voorbeeld van. Een uit-zinnig mens, maar fascinerend, net als de documentaire zelf. Een goed besteed uurtje televisie!
Geplaatst op: februari 27, 2007 door RC
Opmerkelijk toch, en deze morgen in het nieuws: uit een onderzoek dat door Cultuurnet Vlaanderen werd gehouden naar de inspanningen die ouders willen doen om hun kinderen te laten participeren aan cultuur blijkt dat men zich voor een toneelvoorstelling maximum 10km wil verplaatsen. Er werd jammer genoeg niet onderzocht hoeveel zo’n voorstelling dan wel mag kosten. Jarenlang werd in het gesubsidieerde theater, waar de toegangsprijzen al redelijk laag waren, gul omgesprongen met vrijkaarten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat men tickets aan €13 à €15 duur vindt. Het is heel moeilijk uit te leggen dat je er daarmee zelfs niet komt om regisseur, acteur(s) en technici een minimum loon te betalen wanneer je het zonder subsidies moet stellen. Om nog te zwijgen van auteursrechten en zaalhuur. Je bent dus wel verplicht om in dat geval commerciëler te denken. Op zich is dat niet zo’n probleem maar waar ik me wel zorgen over maak is dat de pers dit soort producties ijskoud links laat liggen. De productie die we maakten en die de laatste 3 voorstellingen eindigde op een staande ovatie wordt door de pers niet eens bezocht. Gelukkig, en veel beter, heeft de mondreclame zijn werk wél gedaan, komt het publiek uit Antwerpen, Knokke, Gent of Waregem… (die trekken zich van die 10km limiet blijkbaar niets aan) en zitten we elke keer afgeladen vol. Uitverkocht! Zó.
Geplaatst op: februari 7, 2007 door RC
Het zal waarschijnlijk niet zo erg lang meer duren voor men er in slaagt een perfect ogende virtuele acteur en actrice te creëren. Het artikeltje in De Standaard dat vanmorgen aandacht besteedt aan de virtuele traan die werd toegevoegd bij Jennifer Connolly in de slotscène van Blood Diamond laat het ergste vermoeden…
Het verwondert me dat het nog zo lang duurt. Makers van grafische kaarten pakken graag uit met voorbeelden van waartoe ze in staat zijn. Bij nVidea had ik een jaar geleden al een filmpje gezien waarin men benauwend dicht bij de realiteit kwam: de huidtonen en de ogen waren al bijzonder realistisch en de bewegingen perfect natuurgetrouw. Voorlopig lijkt er mij nochtans geen enkel gevaar te schuilen in deze evolutie. Uiteraard zullen bepaalde films er hun voordeel mee kunnen doen. Personages zoals de Gollum in de Lord of the Rings die samengesteld zijn uit echte en virtuele acteurs geven de filmmakers oneindig veel nieuwe mogelijkheden, maar het enorme scala aan gevoelens waartoe een menselijk gelaat in staat is zie ik nog niet zo snel gekloond via één of andere computeranimatie.
Maar in het artikel gaat het eigenlijk om het wijzigen van een detail: dit is heel andere koek. Gaan acteurs/trices, net zoals regisseurs die het recht op een final cut ook moeten bedingen, voortaan in hun contracten een clausule moeten laten toevoegen die hen vrijwaart voor manipulatie van hun bijdrage. En gaat men zo ver als in de muziekwereld waar men een groep getalenteerde muzikanten de opname laat maken en dan een virtueel groepje samenstelt om die muziek aan de man te brengen? In film zou dat zoiets zijn als: mogen wij uw (knappe) smoel eens gebruiken, we hebben een film gemaakt…?
Geplaatst op: januari 27, 2007 door RC
Mijn bede is verhoord, aan mijn oproep is voldaan. Lees mijn bijdrage van 21 januari en herinner je dat ik daar stelde dat het hoog tijd was om eens wat nieuws te beleven op muzikaal gebied. Vandaag loop ik rondjes in de Fnac in Gent en wordt er een concert(je) aangekondigd van deze jonge knaap (30 noem ik jong), Karim Baggili, samen met een percussionist. Flamenco zegt men er bij. Nu, daar lust ik altijd wel pap van maar wat deze jongen daar laat horen gaat wel even een heel eind verder: invloeden van arabische muziek, jazz en flamenco maken dit tot een uniek concert. Kan iemand me zeggen wat voor een instrument een Ud is? Deze man is de zoon van een Jordaanse vader en een Joegoslavische moeder en dat verklaart wellicht de verschillende invloeden die je in zijn muziek terug vindt. Ik beklaag het me dat ik net bij de ingang nog op een paar mensen stuitte die ik kende en waarmee ik zeker 10 minuten babbelend gemist heb. Met 2 cd’s ben ik naar huis gekomen en allebei zijn ze verbluffend. Een aanrader; zeg dat ik het gezegd heb.
Aanvulling: De Ud of Oed is een Arabische luit. Inmiddels blijkt dat Karim de muziek maakte voor “Colette” een voorstelling van Arne Sierens.
De hier gepubliceerde foto is afkomstig van zijn website
Geplaatst op: januari 26, 2007 door RC
Hoe was de première?: uitstekend dank u. En dan nu over tot de orde van de dag. Iemand stuurde me onlangs een powerpoint presentatie met foto’s van werk Van Ron Mueck. Het was zeker niet de eerste keer dat ik ze zag maar ik was er weer even diep door geraakt. Het hyperrealisme van de sculpturen is zo extreem dat je meent dat ook je andere zintuigen er door worden aangesproken. Alsof je de persoon zachtjes hoort ademen in zijn slaap. Ook het formaat waarop zijn werken zijn gemaakt is indrukwekkend. Bekijk maar eens deze
foto’s van zijn expositie. Je kan er eigenlijk blijven naar kijken en dan vraag ik me af waarom? Ik ga weinig naar tentoonstellingen maar ik ga graag. Nochtans kan ik me zelden meer dan een paar minuten of zo concentreren op één beeld, dan moet ik al weer naar het volgende. Hier is dat anders. Realisme wordt nochtans erg geschuwd in zowat alle kunsttakken maar hier is de grote uitzondering: een artiest met zo’n buitengewoon métier kan het zich wél veroorloven en jou als kijker raakt hij tot in de ziel: grote Kunst.
Foto: Ron Mueck (Australian, b. 1958). Mask II, 2001–2002. Mixed media, 30 3/8 x 46 1/2 x 33 1/2 in. (77.2 x 118.1 x 85.1 cm). Collection of the Art Supporting Foundation to the San Francisco Museum of Modern Art
Geplaatst op: januari 25, 2007 door RC
“Ik bleef maar denken wat een klein leventje dat ik geleefd had. En op de één of andere manier zou dat ook niet meer zo lang duren. Ik dacht bij mijn eigen dat mijn leven een misdaad was geweest. Een misdaad tegenover God. Omdat ik mijn leven niet compleet geleefd had. Ik had mijn eigen toegelaten om zo’n klein leventje te leiden terwijl dat er zo veel meer in mij zat. Zo veel dat mijn leven grootser had kunnen maken. Maar ik had het allemaal voorbij laten gaan en het zou niet weer komen. Waarom krijgt ge een heel leven als ge’t niet gebruikt? Waarom krijgt ge zoveel hoop, zo veel gevoel, zo veel dromen, als ge er niets mee doet? Waarom?”
Vandaag première (zie morgen het verslag op “De Rode Loper” op één). Er zijn nog een paar plaatsen vrij en het is al niet zo’n grote zaal dus wie zin heeft is van harte welkom!
Geplaatst op: januari 21, 2007 door RC
Het is (te) lang geleden dat ik nog eens een muzikale ontdekking deed van het formaat van Calle 54. Deze muziek is de soundtrack van de gelijknamige documentaire film die Fernando Trueba maakte over Latin Jazz. Het is ook waarschijnlijk door de film dat de muziek me zo heeft verleidt. Jazz is nooit helemaal mijn ding geweest, maar als je deze schitterende muzikanten bezig ziet kan je moeilijk onbewogen blijven. Paquito D’Rivera, Tito Puente, Eliane Elias maar vooral Michel Camilo en Cucho Valdez hebben mijn muzikale hart gestolen. Wie meer wil kan naar enkele fragmenten van deze schitterende muziek luisteren, uitgebracht op op 3 cd’s, op de site van Amazon. Het mag bij deze duidelijk zijn dat elke suggestie welkom is: van hip hop tot klassiek, verras me!
Geplaatst op: januari 20, 2007 door RC
Geweldig om zien hoe iets van uit de marge evolueert tot bij het grote publiek, waarna er zelfs afgeleiden ontstaan die een eigen leven gaan leiden. Ik heb het nog maar eens over Second Life: Een Nederlands kunstproject wil dat je vanaf je computer deze mensen ‘bedient” alsof ze een avatar waren (je alter ego in Second Life). Je krijgt daartoe 10 minuten op woensdag-, donderdag- en vrijdagavond van 20h tot 23h. De acteurs zullen niet zo maar alles uitvoeren wat je hen oplegt. Deel van de opdracht is zelf uit te zoeken wat je ze kan laten doen. Meer uitleg op de website van het project.
Older Entries
