Geplaatst op: mei 18, 2009 door RC
Geef toe, het getal heeft iets magisch: 1001. Precies met 1001 foto’s zijn we uit Bali teruggekeert. Het zal dus nog wel even duren voor die allemaal bijgewerkt, bijgesneden, gekeurd op kleur en scherpte en voorzien zijn van onderschrift of titel. Eerst moeten de onscherpe, de oninteressante, de overtollige er uit, samen met diegene die door het onderwerp van de foto werden afgekeurd als zijnde onflatteus.
Nu hoort dit alles thuis onder het hoofdstuk nagenieten: een album maken, familie en vrienden lastig vallen met ‘zullen we de foto’s eens tonen?’, afdrukjes verzenden naar andere reizigers, kortstondige ontmoetingen die, omdat je allemaal van huis bent een soort samenhorigheid creëren die dan weer uitmondt in het nemen van elkaars foto’s: echtparen uit Australië, Spanje en Nederland…
Toegangskaartjes, foldertjes en andere prullaria (al reken ik twee meegebrachte stenen daar niet onder) blijven hoogstwaarschijnlijk nog een tijdje ons pad kruisen tot ze op één of andere dag ongezien verdwijnen of tot we ze niet meer in verband kunnen brengen met hun oorsprong en ze worden verwijderd. Souvenirs hadden we sowieso al niet gekocht dus daar hoeven we deze keer zelfs niet beschaamd om te zijn. Maar wat zeker blijft zijn de ontelbare prachtige herinneringen: details over mensen, smaken, sferen, kleuren, muziek, geuren en geluiden en nog zoveel meer. Die dingen blijven vaak voor altijd bij je, dat is de ware schat die je meebrengt van zo’n reis. Die te delen, daar zijn geen woorden voor.
Geplaatst op: april 18, 2009 door RC
© Anton Wilsens
We zitten hier midden in een verhuis en een halve verbouwing: papier afstomen, tegels plaatsen, containerpark rijden enz… Ik moet de tijd om te bloggen letterlijk stélen. Ik maak het me vandaag dan maar gemakkelijk met deze foto uit de oude doos (ik schat tweede helft van de jaren ‘70). Dit was mijn allereerste professionele regie; “Schilders” van de intussen illustere onbekende Heinrich Henkel. Bij theater Vertikaal kon ik beschikken over twee geweldige acteurs: Cyriel Van Gent (†) en Bob De Moor. Qua illustratie past het ook nog bij de eigen werkzaamheden en dat is mooi meegenomen.
Geplaatst op: april 14, 2009 door RC
Dit is de erbarmelijke toestand waarin de Latemse molen zich nu al enkele jaren bevindt. Op donderdag 14 september 2006 werd de Koutermolen van zijn staak gehaald en op een houten ondervloer geplaatst nadat voorafgaand de roeden, de staart en de trap waren verwijderd. Ook werden twee metalen draagbalken in de molen geplaatst, waaraan de molenkast zou opgetild worden. De gedemonteerde kast werd in 2008 (nogmaals) verplaatst naar de boomgaard op een betonnen ondergrond.
Zo stond het in Het Nieuwsblad, 09.04.2008 (!).
SINT-MARTENS-LATEM – Het kan, door de schaarste die er is aan bekwame restaurateurs, nog een hele tijd duren eer de Latemnaars hun trotse Koutermolen terug krijgen. In oktober 2005 stemde de gemeenteraad al in met het bestek en de raming van de nodige onderhoudswerken.
Uit veiligheidsoverwegingen moest men daarna echter eerst de molenkast aftakelen. Daarna werden de meest dringende werken uitgevoerd. Eind december vorig jaar keurde de gemeenteraad de verdere restauratie principieel goed.
Intussen werd een ontwerper aangeduid. Die kwam tot de vaststelling dat de molenkast deels moet worden ontmanteld om degelijk te kunnen nakijken wat gerestaureerd moet worden en latere verrassingen uit te sluiten. Gelet op de verwachte lange looptijd tot de eigenlijke restauratie en om verdere schade te voorkomen, moet de molenkast eerst waterpas op een verharde vloer worden geplaatst. Deze voorbereidende werken kosten 9.500 euro extra. Pas dan kan de ontwerper de staat van de onderdelen nagaan en het restauratiedossier opstellen.
Je zou toch verwachten dat een gemeente als SML iets doortastender is in het onderhoud van haar patrimonium.
(Met dank aan molenechos)
Geplaatst op: maart 29, 2009 door RC
Het circus doet de gemeente aan: een schaduw van wat het ooit moet geweest zijn. Destijds in Antwerpen stond het Sint-Jansplein (bij de Antwerpenaar beter bekend als het tjingtjangsplaain) vol. Een enorme tent met daaromheen zowat een compleet dorp met kooien voor de wilde (en andere) dieren. Verder een batterij licht om de glitter nog meer te doen uitkomen. Als kind was het een hoogtepunt in je ontluikende uitgangsleven… Zouden bij kinderen van vandaag ook nog de rillingen over de rug lopen als het orkest (de opname?) inzet en de piste wordt ingenomen door… een stel geiten?
Geplaatst op: augustus 8, 2007 door RC
Ik had het gisteren over the Animals en hun song over Bo Diddley. Als je bedenkt dat dit nummer dateert van het eind van de jaren zestig is het een verdomd straf nummer. Dat recitatieve, of verhalende, in een song vind je pas terug in deze eeuw, bij de rappers. Een verhaal en een zich steeds herhalend ritme. Of vergis ik me? Hoe dan ook dit is de tekst er van: beluister het eens 
Now lets hear the story of Bo Diddley and the Rock n Roll scene in general
Bo Diddley was born Elias McDaniels in a place called McCoom,
Missississipi about 1926
He moved to Chicago about 1938
Where his name was eventually changed to Bo Diddley
He practiced the guitar every day and sometimes into the night
Till his papa’s hair began to turn white
His Pa said Son, listen here, I know
You can stay but that guitar has just gotta go
So he pulled his hat down over his eyes
Headed on out for them Western Skies
I think Bob Dylan said that
He hit New York City
He began to play at the Apollo in Harlem
Good scene there everybody raving
One day, one night, came a Cadillac with four head lights
Came a man with a big, long, fat, cigar said, C’mere son, I’m gonna make you a
star
Bo Diddley said, Uh..whats in it for me?
Man said, Shut your mouth son , play the guitar and you just wait and
see
Well, that boy made it, he made it real big
And so did the rest of the rock n roll scene along with him
And a white guy named Johnny Otis took Bo Diddleys rhythm
He changed it into hand-jive and it went like this
In a little country town one day
A little old country band began to play
Add two guitars and a beat up saxophone
When the drummer said, boy, those cats begin to roam
Oh baby oh we oh oh
Ooh la la that rock and roll
Ya hear me oh we oh oh
Ooh la la that rock and roll
Then in the U.S. music scene there was big changes made
Due to circumstances beyond our control such as payola
The rock n roll scene died after two years of solid rock and you got discs like,
ah…
Take good care of my baby
Please don’t ever make her blue and so forth
About, ah, one year later in a place called Liverpool in England
Four young lads with mop haircuts began to sing stuff like, ah…
It’s been a hard days night and I;ve been working like a dog and so on
In a place called Richmond in Surrey, whay down in the deep south
They got guys with long hair down their back singing
I wanna be your lover baby I wanna be your man yeah and all that jazz
Now we’ve doing this number, Bo Diddley, for quite some time now
Bo Diddley visited this country last year
We were playing at the Club A Gogo in Newcastle, our home town
The doors opened one night and to our surprise walked in the man himself, Bo
Diddley
Along with him was Jerome Green, his maraca man, and the Duchess, his gorgeous
sister
And a we were doing this number
Along with them came the Rolling Stones, the Mersey Beats,
They’re all standing around diggin’ it
And I overheard Bo Diddley talkin’
He turned around to Jermone Green
And he said, Hey, Jerome? What do you think these guys doin’ our..our
material?
Jerome said, Uh, where’s the bar, man? Please show me to the bar…
He turned around the Duchess
And he said, Hey Duchess…what do you think of these young guys doin’ our
material?
She said, I don’t know. I only came across here to see the changin’ of the
guards and all that jazz.
Well, Bo Diddley looked up and said to me, with half closed eyes and a smile,
He said Man, took off his glasses,
He said, Man, that sure is the biggest load of rubbish I ever heard in my
life…
Hey Bo Diddley
Oh Bo Diddley
Yeah Bo Diddley
Oh Bo Diddley
Yeah Bo Diddley
En voor wie het interesseert: payola (komt in het nummer voor) is een illegale praktijk waarbij een platenmaatschappij betaalt voor het draaien van een song. Deze praktijk verdrong vaak andere muziek uit de playlists van Amerikaanse radiostations…
Geplaatst op: april 25, 2007 door RC
Zondag, twee werkjes gekocht van Eric Vandpitte. Ze zijn nog niet in ons bezit en daarom deze foto van een ander representatief werk met als ondertitel “La soupe est déjà dans les assiettes. Elle est très bonne.”
Het is waarschijnlijk het nostalgisch karakter van zijn werk, de herinnering aan een tijd waarin alles eenvoudig was, die zijn schilderijen zo aantrekkelijk maken. Ik voelde me zelden zo aangesproken en dan doet de financiële aderlating er even niet toe. Kunst kopen: het geeft je in ieder geval de indruk dat je geld goed besteed is.
Geplaatst op: januari 18, 2007 door RC
Vandaag 18 januari is het precies 21 jaar geleden dat mijn moeder stierf. Ze was amper 63, zes jaar ouder dan ik nu ben. Deze foto moet ergens rond het jaar 1952 genomen zijn. Ze moet op dat moment ongeveer 29 geweest zijn en ik was 2 jaar oud. Een paar jaar geleden overnachtte ik in Knokke in hotel de Reserve en plots herkende ik de plek waar deze foto genomen was. Het moet daar voor haar, die een gewone volksvrouw was, een plek van buitensporige luxe zijn geweest. Misschien werd het hotel inmiddels vernieuwd maar toen ik er die laatste keer was, ademde het nog helemaal de sfeer van de jaren ‘50. De foto had daar niet misstaan naast die van alle beroemdheden die daar ooit hadden gelogeerd en van wie de fotos overal in de lounge hingen. Ze was knap, nee? 
Geplaatst op: december 23, 2006 door RC
Ja, je mag dit ook als verlanglijstje beschouwen maar het is vooral een illustratie bij een nostalgische overweging: over enkele dagen is het verboden nog van dit lekkers te genieten, aan tafel, na een lekkere maaltijd, in het restaurant. Laatst moest ik er aan denken hoe ik als zestien- zeventienjarige, op school, stiekem een paar trekjes deed van mijn sigaretje dat ik verstopte achter mijn handpalm. Een paar jaar later hoefde dat niet meer; ik was volwassen ik kon doen wat ik wou. Toen ik goed dertig was besloot ik toch maar te stoppen met de sigaret, maar een ander genotsmiddel deed zijn intrede. Af en toe een kleine cigarillo of zo’n stevige Cubaan, het was genieten met een hoofdletter. Nu ik toch al een redelijke leeftijd heb bereikt moet ik op school opnieuw, met mijn sigaartje in de handpalm, naar buiten om daar als een paria te staan paffen en in het restaurant wordt je nu ook verbannen naar het kamertje voor hardleerse tabacofielen. Ik kan niet anders dan me door dit soort reglementering betutteld te voelen. Is dit nu wat men bedoelt als men het heeft over ‘going round in circles’? Prettige feesten iedereen tot in januari en… paf ze.
Geplaatst op: december 13, 2006 door RC
Een vriendin zei me gisteren dat ik eens een foto moest maken van een telefooncel; “binnenkort zie je die nergens meer” zei ze. Dat zou kunnen kloppen. Ik richt mijn blik meestal vooruit. Ik bedoel, ik ben een beetje (te) gek van het nieuwe. Jaren geleden las ik Alvin Tofflers “Future Shock“, een boek dat ons moest voorbereiden op de overdaad die ons te wachten stond, op ‘te veel verandering in te korte tijdspanne’. De man heeft gelijk gehad; we worden dagelijks voor ontelbare keuzes gezet. Waar is de tijd dat je op je televisietoestel slechts 2 keuzemogelijkheden had: AAN en UIT. Ik herinner me dat ik onder het lezen niettemin het gevoel had van ‘laat maar komen’. De ’shock’ in de titel is aan mij voorbij gegaan. Anderen leven blijkbaar in een tedere omhelzing met wat voorbij is. Die mensen vind je beslist op rommelmarkten en in antiekzaken. Zoals gewoonlijk zal een gezonde levenshouding wel ergens het midden houden tussen die twee extremen maar wat die telefooncellen betreft: ik kan het moeilijk betreuren dat die smakeloze kooien zullen verdwijnen uit het straatbeeld.
Dit gezegd zijnde, valt het me toch ook telkens weer op, wanneer ik op tv een fragment, meestal in zwart-wit, voorgeschoteld krijg uit de jaren ‘50, ‘60 of ‘70, dat er zo veel zaken uit ons leven verdwijnen zonder dat we daar iets van merken. Ik denk alleen maar aan die prachtige old-timer auto’s, de kledij, de kapsels en noem maar op. Die fragmenten kunnen wat mij betreft nooit lang genoeg duren. Zou er zoiets bestaan als een “Passed Shock”?
Geplaatst op: december 8, 2006 door RC
Nee, eerlijk, ik kan het me niet meer precies herinneren: wat was die reclameslogan voor Apple Macintosh een tijdje geleden? Je kan worden wat je wil of iets dergelijks… of was dat van Microsoft? In ieder geval, daar kwam het toch op neer in het gesprek met de muzikant Daan op Radio1 deze morgen. Hij was ooit gefascineerd door een Mac en werd als gevolg daarvan grafisch vormgever. Toen evolueerde de Mac en was het plots mogelijk hem te gebruiken als muziekplatform en Daan werd muzikant. Nu is de Mac zo geëvolueerd dat je er je eigen films kunt op monteren en Daan (die zeker geen onverdienstelijke filmmuziek schreef) overweegt om dan ook maar eens zélf een film te gaan maken. Verbluffend toch: reclame die doet wat ze belooft. Ik was ooit een Macintosh adept, een beetje fanatiek zelfs, (ik had mijn eerste mac in 1986) tot ik het op een dag in mijn hoofd haalde om aan de Open Universiteit ‘Java’ te gaan studeren. De software die bij de cursus werd geleverd werkte uiteraard enkel onder Windows. Ik heb dan nog een tijdje beide systemen naast elkaar gedraaid maar erg praktisch was dat niet en, voor ik het wist, was ik een overloper. Ik heb me er nooit vragen bij gesteld tot ik er, een paar weken geleden, door een verre kennis op aangesproken werd: “jij werkt toch ook nog altijd op een Macintosh, niet?”. Ik heb hem de waarheid niet durven zeggen.
Extraatje
Geplaatst op: november 27, 2006 door RC
Gisteren ontdekte ik dankzij een tip op ‘Asfaltkonijn‘, deze site van Concert Vault: voor al wie gek is of was van bands als The Who, Led Zeppelin, Frank Zappa en the Mothers of Invention, Crosby, Stills, Nash & Young en nog tientallen anderen is dit een must. Gewoon even gratis registreren, een concert kiezen, (een j rollen?) en genieten. Ik luister op dit moment naar een concert van Zappa wiens muziek mij voor een deel nog steeds erg bevalt. Eén van mijn favorieten is het hilarische “The Mothers Life at the Fillmore East” waarin ze samen met Mark Volman en Howard Kaylan van de ter ziele gegane “Turtles” hun versie brengen van “So happy together”. Aangezien ze toen nog contractuele verplichtingen hadden traden ze op onder de naam van “the Phlorescent Leech & Eddie” Je zal het me niet kwalijk nemen als ik nu verder luister naar “Penis Dimension”, bijna 40 jaar geleden geschreven. Eat your heart out Goedele Liekens .
Geplaatst op: november 26, 2006 door RC
Vandaag een bezoek gebracht aan de Trade Mart in Brussel. Voor mijn doen een eerder ongewone uitstap, zeker op zondag. De omgeving is nochtans op zijn hoogst eigen manier spectaculair. De architectuur is een typisch Belgische mix van oud (Heyselpaleis) over nostalgisch (het Atomium) naar modern (het businesscentrum). Ook het publiek weerspiegelt een eigen mix: toeristen, beursbezoekers zowel als wandelaars en zakenmensen krioelen er door elkaar.
Ik kan onze nationale negen bollen nooit zien zonder me het bezoek te herinneren dat ik ooit bracht aan de Expo’58. Ik was acht jaar en deed er een massa indrukken op maar heel speciaal is me van die paar bezoeken bijgebleven, de eerste beelden op kleurentelevisie en de smaak van de-hier toen totaal onbekende- hamburger.
Natuurlijk heb ik ook een paar foto’s gemaakt van ‘de bollen’: het is er rijtje schuiven en wachten op je beurt, maar toen ik er hier net naar zat te kijken vond ik ze nogal saai… welk standpunt je ook inneemt, het lijkt toch steeds of er een paar bollen vermist zijn. Het licht zat nochtans mooi zijlings en ze glommen als nieuw. Misschien is de realiteit ervan te zwak vergeleken bij de indruk die ik er in mijn verbeelding nog steeds van heb. Veel verrassender was het lijnenspel in de ramen van het fashion center. Het beeld van de bollen zit elders en beter opgeborgen.
