Geplaatst op: april 16, 2009 door RC
© VTM
Onze drie oud-studentes gaan door naar de volgende ronde. Proficiat. Ik vind dit eigenlijk een vreselijk format: dit zijn bijna allemaal stuk voor stuk vakmensen, de manier waarop ze zich hier moeten ‘verkopen’ aan een producent (zelfingenomen op een troon gezeten) die één van hen achteraf voor een prijsje een contract zal aanbieden is eigenlijk hemeltergend. Niettemin ben ik trots om wat al die kandidates laten zien, voorzover zij daar in de hen opgelegde nummers de kans toe krijgen. Gelukkig is de jury meestal zeer opbouwend in haar commentaar. Mijn respect ladies!
Geplaatst op: april 13, 2009 door RC
Mocht je denken dat we ver de grens hebben bereikt qua realityprogramma’s dan heb je even naast Endemol gerekend. Deze entertainmentgigant komt nu op de proppen met een nieuw format. Ze moeten daar (zoals ik enkele dagen geleden) gedacht hebben Fuck la crise, we maken er toch gewoon een realityprogramma over. Nu er heel wat bedrijven zijn die moeten afslanken door medewerkers te ontslaan, doen we dit toch gewoon onder de vorm van een leuk spelletje: niet de werkgever, die anders toch maar de boeman is, maar de werknemers beslissen wie moet opkrassen. De beste manier om de -voor de amusementswaarde broodnodige- grote emotionele reacties uit te lokken, is al vast om van iedereen het loon bekend te maken en wat ze waard zijn voor het bedrijf. Daarop moeten de werknemers beslissen wie kop van jut is en dient op te stappen. De woordvoerder van Endemol, vrij van enig cynisme, geeft toe: ‘Natuurlijk is het heftig en confronterend, maar het is vooral herkenbaar. Iedereen heeft collega’s die er wél en die er eigenlijk niet toe doen’.
Ik begin me er al langer hoe minder over te verwonderen dat er mensen met een geweer rondlopen die wild om zich heen beginnen schieten: het is heftig en confronterend maar het is vooral herkenbaar!
Dank u Endemol.
Geplaatst op: oktober 31, 2007 door RC
Gisteren besteedde Canvas een uitzending aan de schilder Sam Dillemans (°Leuven 1965). De passie die hij uitstraalde voor zijn kunst was van een ongeziene intensiteit. De uitspraak dat hij zijn lichaam tot het uiterste trainde (o.m. door powertraining en het slaan op een punching bag) omdat hij absoluut heel oud wilde worden, want alleen zo, zou hij misschien tijd genoeg hebben om zich zodanig in zijn kunst te bekwamen dat hij zich zou durven meten aan grootheden als Picasso en Van Gogh, is daar een goed voorbeeld van. Een uit-zinnig mens, maar fascinerend, net als de documentaire zelf. Een goed besteed uurtje televisie!
Geplaatst op: januari 28, 2007 door RC
Een jaar ouder. Met dank aan iedereen voor de vriendelijke wensen: we kunnen er gemakkelijk weer een heel jaar mee verder! Dank je schat voor de prachtige bloemen. 
Misschien kijken we dan vanavond naar de derde dvd-reeks van “Heimat“. Het is een trilogie van episodes uit het leven van een Duitse familie, en dit van 1919 (einde van de 1ste Wereldoorlog) tot 2000 (begin van het nieuwe millenium).
“Heimat” is een fascinerende kijk in het leven van een Duitse familie die in het middelpunt staat van de hele Duitse en Wereldgeschiedenis : De schande van Versailles, de groei van het Nazisme en het geweld tegen de joden, het economische mirakel na de Tweede Wereldoorlog, en de studentenprotesten van de jaren 60. De terroristische aanslagen van extreem-links, de val van de Muur…
Geplaatst op: januari 23, 2007 door RC
Mocht het mogelijk zijn: ik smeet alles van Telenet de deur uit. Ik ben nu al drie dagen vruchteloos aan’t proberen de helpdesk ervan op de hoogte te brengen dat, hoewel ik geabonneerd ben op hun Primepakket, ik geen enkele zender kan ontvangen. Bel ik ’s avonds dan laten ze me telkens drie menu’s doorlopen om tenslotte met hun fameuze zin “wegens het succes van onze producten zijn de wachttijden langer dan gewoonlijk, gelieve later nog eens te proberen” af te schepen. Ze bedoelen zeker “wegens onze belabberde service waar u veel te veel voor betaald zijn wij veel minder klantgericht dan u had verwacht”. Ze vermelden er zelfs bij dat je beter in de namiddag kunt bellen. Sorry baas, ik moet gaan bellen naar telenet, kun je me een half uur missen? Nou ja, ik hang niet zo zeer af van een baas en van vaste uren dus dan bel je toch in de namiddag. Elke keer eerst die drie menuutjes doorlopen! Enkel en alleen om met precies dezelfde zin te worden afgescheept. Namiddag of niet, ik heb nu al drie keer gebeld en nee hoor, geen medewerker heeft tijd om met mij te praten. Hé, lijkt dit niet heel erg op mijn post van 23 november?
Dat heb je met monopolies: het is nog erger dan destijds met Belgacom of De Post. Als er in dit land ooit een revolutie begint dan daar wat mij betreft. Google this:
WEG MET TELENET
Geplaatst op: januari 9, 2007 door RC
In de cultuurbijdrage van De Standaard wijdt Leo Bonte een artikel aan het fenomeen van BV’s op televisie. Hij ziet in 2007 nog een toename van spelletjes en docusoaps met meer of mindere goden: acteurs, zangers of ander volk uit de showbusiness, de sport en de politiek. Hij stelt ondermeer vast dat de term talent steeds ruimer wordt geïnterpreteerd. Hij zal best wel gelijk hebben.
Opmerkelijke tegenpool zijn dan wel al die Het Leven zoals het is… programma’s, waarin nu precies Jan Modaal in de kijker loopt, les choses de la vie op de luchthaven, over inspecteurs, over bouwen en verbouwen. De reeks gaat ongetwijfeld eindeloos door.
Maar het punt is volgens mij: of het nu gaat over BV’s of over Jan Modaal, altijd zit er iets meewarigs in en/of iets voyeuristisch. Het perspectief van waaruit het programma wordt gemaakt is vaak dat van de toeschouwer die neerkijkt op iets of iemand. Blijkbaar vinden velen het leuk wanneer één of andere BV op zijn bek gaat in een quiz of dansprogramma. Kijken naar halve krotwoningen die door op geld beluste eigenaars aan argeloze eenzaten worden verhuurd: het boeit me geen seconde. De populariteit van een programma als Tragger Hippy ten spijt vind ik, op enkele uitzonderingen na, de manier waarop altijd oudere mensen te k… worden gezet meestal getuigend van een gebrek aan goeie smaak. Uitlachtelevisie zal mij nooit bekoren. Wie behoort toch steeds tot dat representatieve staal waarop de kijkcijfers worden gebaseerd? Nou goed, we hoeven niet te kijken, we kunnen in de plaats nog altijd bloggen. U blogt toch ook?…
En as of this moment: de Apple Iphone is onder ons 
Geplaatst op: december 20, 2006 door RC
Voor wie van fotografie houdt is dit misschien een site die af en toe een bezoek waard is. Wekelijks wordt er een nieuw thema aangebracht. Vorige weken was dat ondermeer lijnen, roest, regen, alleen, natuurlijk abstract enzovoort. Op WeeklyShot kan je enkel publiceren wanneer je door andere fotografen wordt uitgenodigd, waardoor het niveau vrij professioneel is.
Vandaag werd ik voor het vtm-nieuws geïnterviewd over mijn ervaringen met Second Life. Als je dit leest voor 19h kan je de uitzending misschien nog meepikken .
Geplaatst op: december 13, 2006 door RC
Een vriendin zei me gisteren dat ik eens een foto moest maken van een telefooncel; “binnenkort zie je die nergens meer” zei ze. Dat zou kunnen kloppen. Ik richt mijn blik meestal vooruit. Ik bedoel, ik ben een beetje (te) gek van het nieuwe. Jaren geleden las ik Alvin Tofflers “Future Shock“, een boek dat ons moest voorbereiden op de overdaad die ons te wachten stond, op ‘te veel verandering in te korte tijdspanne’. De man heeft gelijk gehad; we worden dagelijks voor ontelbare keuzes gezet. Waar is de tijd dat je op je televisietoestel slechts 2 keuzemogelijkheden had: AAN en UIT. Ik herinner me dat ik onder het lezen niettemin het gevoel had van ‘laat maar komen’. De ’shock’ in de titel is aan mij voorbij gegaan. Anderen leven blijkbaar in een tedere omhelzing met wat voorbij is. Die mensen vind je beslist op rommelmarkten en in antiekzaken. Zoals gewoonlijk zal een gezonde levenshouding wel ergens het midden houden tussen die twee extremen maar wat die telefooncellen betreft: ik kan het moeilijk betreuren dat die smakeloze kooien zullen verdwijnen uit het straatbeeld.
Dit gezegd zijnde, valt het me toch ook telkens weer op, wanneer ik op tv een fragment, meestal in zwart-wit, voorgeschoteld krijg uit de jaren ‘50, ‘60 of ‘70, dat er zo veel zaken uit ons leven verdwijnen zonder dat we daar iets van merken. Ik denk alleen maar aan die prachtige old-timer auto’s, de kledij, de kapsels en noem maar op. Die fragmenten kunnen wat mij betreft nooit lang genoeg duren. Zou er zoiets bestaan als een “Passed Shock”?
Geplaatst op: november 15, 2006 door RC
Ik blijf me, zoals het kind op de foto dat ik was, dagelijks verbazen over de mogelijkheden van het digitale tijdperk waarin we leven. Er gaat nauwelijks een dag voorbij of één of andere innovatie geeft me weer dat Sinterklaasgevoel…
Ik begrijp dan ook helemaal niet waarom iemand als Herman Van Molle gisteren in De Laatste Show zo scherp reageert op een demonstratie van Google Earth waarmee we onder andere een virtuele reis maakten van het VRT-gebouw naar een plek in het Amazonewoud waar Dirk Van Dijck een tweede thuis heeft. Een stuk gratis software notabene met toch wel indrukwekkende mogelijkheden. Sommige mensen in mijn omgeving blijven ook pertinent afwijzend staan tegenover email of internet. Je hoeft het natuurlijk niet te gebruiken maar om er zo tegen te fulmineren…
Iemand noemde me ooit een novelty seeker; kan best zijn: ik had tenslotte al in 1981 een homecomputer de fameuze ZX81. Ik ben er nog altijd trots op ook!
Dit fotootje had zonder die evolutie waarschijnlijk ergens onderaan in een doos gelegen en nu prijkt het hier. Zó.
