Defriending
Geplaatst op: maart 20, 2009 door RC No Comments
Wie mij een beetje kent, weet dat ik nogal graag meedrijf op de golven van de nieuwste technologieën (ooit was dat door met een blog te beginnen) maar de laatste tijd begint mijn enthousiasme te tanen. Misschien begin ik me eindelijk naar mijn leeftijd te gedragen, al wil ik dat niet zelf gezegd hebben. Hoe dan ook, het fenomeen van de sociale netwerken begint me de keel uit te hangen. Ik herinner me dat ik me zeer kwaadschiks heb laten inlijven bij het smoelenboek; pas na herhaalde vragen van mij dierbaren die absoluut ook nog vriend van me wilden zijn, ben ik door de knieën gegaan. Sinds ik een tijdje met mijn smoel op de buis kwam heb ik godbeware zelfs daardoor vrienden gemaakt: 153 zijn het er nu en de helft ken ik van haar noch pluim. Plaxo was destijds een nuttige toevoeging omdat het een automatische update van je adresboek deed wanneer iemand wijzigingen aanbracht, maar ooit heb ik geprobeerd mijn gegevens over meerdere computers te laten synchroniseren met het gevolg dat ik plots wel honderd kopieën had van één en dezelfde agenda. Wegwezen dus. Linked In is nu dé site te zijn om ernstige (!) professionele contacten te leggen (ja, ook daar ben ik te vinden al heb ik persoonlijk nog geen enkel ernstig contact gelegd). Het ziet er daar in vergelijking met Facebook behoorlijk saai uit maar het moet wel werken want ene Jan Vermeiren heeft er zelfs een praktisch boek bij geschreven waarvan je hier een light-versie kunt downloaden…
Twitter lijkt me in dit hele gebeuren een eindpunt te zijn (nee, daar krijg je me niet heen). Op twitter kan je de goegemeente de hele dag laten weten wat je aan het doen bent, as if I give a f*ck…
Ik schrok nogal toen me iemand gisteren vertelde hoe, op een feestje van zeven- achtjarigen, heel wat kinderen bezig waren met hun gsm om te sms-en of een spelletje te spelen, ipv. zich met elkaar bezig te houden. Je kan er maar jong aan beginnen.
Dit hele netwerkgebeuren is wat mij betreft duidelijk over zijn hype heen. Sterker nog; er is al een tijdje een tegenbeweging op gang die zich afkeert van al dat oppervlakkige gedoe. De term die daarvoor is uitgevonden is ‘defriending’. Zo blijven we bezig; eerst vrienden verzamelen en ze dan weer de hort op sturen. Kunnen we dat dan ooit nog ‘goed’ maken met al die ‘vrienden’ of hangen we voor altijd aan hen vast?
Het zal nog lang duren voor dat ik me nog eens laat overhalen om een zogenaamde misdaadroman te lezen, laat staan een ‘whodunit’… Over dit boek, dat deel één is van een trilogie, had ik op radio1 in laaiende bewoordingen horen spreken. Het zag er naar uit dat dit een meesterwerkje in het genre moest zijn en ik zag mezelf al, totaal los van ruimte en tijd en niet van deze wereld, zitten genieten van een thriller van formaat.
