Geplaatst op: april 15, 2009 door RC
Het wordt stilaan toch een beetje beangstigend: er blijft nog heel weinig over van onze zogenaamd beschermde privacy. Vooral wanneer je (zoals ik) nogal wat sporen hebt achtergelaten op het grote web. De Nederlandse Wieowie heeft een batterij aan zoekmachines die al die beetjes informatie gaat opzoeken en je alles in no time, netjes geordend, voorschotelt. Adresinformatie en telefoonnummers, e-mailadressen en netlog-, twitter- of facebookaccounts, alles is onmiddellijk beschikbaar. Je bent dus beter voorzichtig wanneer je gaat solliciteren een een loopje met de waarheid wilt nemen want via dit soort sites kan het bedrijf je gegevens makkelijk zelf achterhalen.
Dit moet ook van onschatbare waarde zijn voor wie ons iets wil verkopen. Het moet niet zo moeilijk zijn om een programmaatje te schrijven dat al die informatie scannet en dat daaarna een profiel aflevert waarop een bedrijf al zijn marketingtruuks kan loslaten.
Toen ik een paar weken geleden een uitzending van het VRT-programma Mercator zag, verbaasde ik me over het totaal gebrek aan privacy van de Zweden. Met enkel een nummerplaat kan je in Zweden blijkbaar via de computer, ieders naam en adres opvragen maar ook zijn of haar salaris. Nog een heel kleine inspanning en het bankgeheim opheffen et voilà: de crisis is opgelost.
(Ook Pipl is een zoeksite voor persoonsgegevens)
Geplaatst op: april 13, 2009 door RC
Mocht je denken dat we ver de grens hebben bereikt qua realityprogramma’s dan heb je even naast Endemol gerekend. Deze entertainmentgigant komt nu op de proppen met een nieuw format. Ze moeten daar (zoals ik enkele dagen geleden) gedacht hebben Fuck la crise, we maken er toch gewoon een realityprogramma over. Nu er heel wat bedrijven zijn die moeten afslanken door medewerkers te ontslaan, doen we dit toch gewoon onder de vorm van een leuk spelletje: niet de werkgever, die anders toch maar de boeman is, maar de werknemers beslissen wie moet opkrassen. De beste manier om de -voor de amusementswaarde broodnodige- grote emotionele reacties uit te lokken, is al vast om van iedereen het loon bekend te maken en wat ze waard zijn voor het bedrijf. Daarop moeten de werknemers beslissen wie kop van jut is en dient op te stappen. De woordvoerder van Endemol, vrij van enig cynisme, geeft toe: ‘Natuurlijk is het heftig en confronterend, maar het is vooral herkenbaar. Iedereen heeft collega’s die er wél en die er eigenlijk niet toe doen’.
Ik begin me er al langer hoe minder over te verwonderen dat er mensen met een geweer rondlopen die wild om zich heen beginnen schieten: het is heftig en confronterend maar het is vooral herkenbaar!
Dank u Endemol.
Geplaatst op: april 8, 2009 door RC
Vakantie dus en tijd voor wandelingen langs het strand (met de Heilige Geest in mijn kielzog…)
Eén klein artikeltje in de Standaard deze morgen gaf me meteen al een leuk gevoel. Een Frans reclamebureau dat een T-shirt had ontworpen met de tekst ‘Faites l’amour, pas la crise’, kwam na het succes ervan op de gedachte om de internetsurfers te vragen om zélf slogans te bedenken. Slogans als ‘Fuck la crise‘ en ‘Si la crise n’existait pas, il faudrait l’inventer’ doen blijkbaar massaal veel T-shirts verkopen. Blijkbaar slaat de gedachte aan want op Facebook is er al een groep van een goeie 17000 mensen die mekaar met allerlei anti-crisis ideeën inspireren. Een actie op Youtube kon natuurlijk niet achterblijven; het reclamebureau nodigde iedereen uit om liedjes te schrijven. ‘SurCrise Party‘ is alvast een eerste resultaat.
Zo dadelijk eens een grote wandeling maken zie en een goeie frisse anti-crisis neus halen.
