Homo Ludens vs Homo Economicus

RC — Thu, 08 Feb 2007 09:32:17 +0000

Twee opmerkelijke berichten, of zijn het roddels, doen de ronde in verband met computerspellen. Zoals wellicht bekend is het in online games ondermeer de bedoeling om genoeg geld te verdienen om je uitrusting te verbeteren of zelfs je status tegenover anderen te vergroten. Aangezien daar flink wat tijd in kruipt en niet iedereen daar over beschikt, nemen velen hun toevlucht tot veilingsites waarop tegen betaling met harde valuta, spelgoud te verkrijgen is. In het nieuwe Vista magazine lees ik dat een onderzoeker heeft vastgesteld dat er in het spel Everquest op deze manier meer geld rond gaat dan in, pakweg, een land als Bulgarije. Een virtuele economie, de verkoop van énen en nullen, doet het dus beter dan de economie in een voormalig Oostblokland.
Tweede opmerkelijk bericht is dat in Aziatische landen, kinderen verplicht zouden worden, uren aan één stuk te spelen, enkel met de bedoeling zo veel mogelijk goud te genereren dat dan op diezelfde veilingsite te koop wordt aangeboden. Hun uurloon ligt daarbij hoger dan wanneer ze zouden worden ingezet voor handenarbeid. Wij Westerlingen zijn het gewoon dat alles te koop is en op deze manier verplichten we onrechtstreeks ook andere spelers zich hiertoe te laten verleiden.
Gelukkig reageren sites als ebay daar op door het aanbod van virtueel goud te verbieden maar dit houdt deze praktijken zeker niet tegen. Stof tot nadenken in ieder geval.
En in de reeks tuinfoto’s is dit de besneeuwde versie…

Luxe aan mijn gat

RC — Fri, 05 Jan 2007 19:21:42 +0000

Eén van de dingen waar ik een hekel aan heb is dat kledingmerken menen mij als hun reclamepaneel te kunnen gebruiken. We gaan hier geen namen noemen maar soms loopt het echt de spuigaten uit. Blijkbaar vinden sommigen het nodig hun status uit te dragen op t-shirts, handtassen en via het label dat ze ‘vergaten’ te verwijderen op de mouw van hun jasjes. Ik dacht deze morgen, toen ik mijn dagelijkse Standaard las, dat aan die waanzin stilaan een einde kwam: vanaf nu was het blijkbaar niet langer bon ton om met schreeuwerige merknamen uit te pakken. Maar wat bleek al gauw: dit was geen reactie van zelfbewuste consumenten maar van het puikje van de jetset. De dames en heren wilden verdorie unieke creaties, speciaal voor hen gemaakt, zonder merknaam maar in exclusieve kleuren / stoffen à la tête du client gemaakt. Luxe met een kapitale “L” dus. Leest u even mee:
Toch slaat die luxe-industrie nu een nieuwe weg in: die van het merkloze ontwerp waar zo mogelijk een nog duurder prijskaartje aan vast hangt. Voor heel veel insiders hoeft de naam van het merk of van de ontwerper niet langer in koeien van letters op een ontwerp te staan. Integendeel: er wordt gejongleerd met begrippen als confidentieel, persoonlijk en customized . Dat laatste woord betekent zoveel als: helemaal voor mij alleen gemaakt en precies zoals ik het wil.
Dat is toch zum kotzen, nee? Ok, bij deze weet u het: qua ondergoed gaat mijn voorkeur uit naar Hugo Boss, Dim en McCalson: waarschijnlijk ‘made in China’. En u, als ik vragen mag?

Ça-va-seul » economie

Homo Ludens vs Homo Economicus

Luxe aan mijn gat