Geplaatst op: februari 20, 2007 door RC
Het feit alleen al dat ik het wilde verzwijgen is een teken aan de wand maar het moet er uit: ik heb World of Warcraft The Burning Crusade gespeeld. Juister, ik speel het nog. Ik dacht dat ik er voorgoed van af was: quod non. Anders dan vroeger echter is er niet dat gevoel van ik moet levelen. Het is eerder zoiets van oude bekenden terug zien. Iemand die in je friends list stond en die je opnieuw groet met “hé waar heb je zo lang gezeten?”. Hij is inmiddels al level 70 en ik slaag er maar niet in om met één karakter te blijven doorspelen. Het gaat me zo van af level 20 sterk vervelen. Niettemin heb ik er één dat level 46 is maar ik zou niet weten hoe ik het opnieuw moet spelen. Al die spells en wapens, ik ben vergeten wat ze deden, hoe ik ze moet gebruiken. Ik voel dus nu al dat het deze keer niet zo lang zal duren voor ik er definitief mee op hou. Boys will be boys zeker? Alleen nog een weekje of zo (het is tenslotte krokus) of twee weekjes hooguit of… Ik hou jullie op de hoogte.
Voor de ingewijden: Quodnon is de naam, Kull Tiras is de server, Alliance is de faction.
Geplaatst op: februari 8, 2007 door RC
Twee opmerkelijke berichten, of zijn het roddels, doen de ronde in verband met computerspellen. Zoals wellicht bekend is het in online games ondermeer de bedoeling om genoeg geld te verdienen om je uitrusting te verbeteren of zelfs je status tegenover anderen te vergroten. Aangezien daar flink wat tijd in kruipt en niet iedereen daar over beschikt, nemen velen hun toevlucht tot veilingsites waarop tegen betaling met harde valuta, spelgoud te verkrijgen is. In het nieuwe Vista magazine lees ik dat een onderzoeker heeft vastgesteld dat er in het spel Everquest op deze manier meer geld rond gaat dan in, pakweg, een land als Bulgarije. Een virtuele economie, de verkoop van énen en nullen, doet het dus beter dan de economie in een voormalig Oostblokland.
Tweede opmerkelijk bericht is dat in Aziatische landen, kinderen verplicht zouden worden, uren aan één stuk te spelen, enkel met de bedoeling zo veel mogelijk goud te genereren dat dan op diezelfde veilingsite te koop wordt aangeboden. Hun uurloon ligt daarbij hoger dan wanneer ze zouden worden ingezet voor handenarbeid. Wij Westerlingen zijn het gewoon dat alles te koop is en op deze manier verplichten we onrechtstreeks ook andere spelers zich hiertoe te laten verleiden.
Gelukkig reageren sites als ebay daar op door het aanbod van virtueel goud te verbieden maar dit houdt deze praktijken zeker niet tegen. Stof tot nadenken in ieder geval.
En in de reeks tuinfoto’s is dit de besneeuwde versie…
Geplaatst op: januari 17, 2007 door RC
Ik beken het: nooit voordien heb ik een spel gespeeld dat meer verslavend was dan dit. Jaren geleden haalde ik mijn neus op voor alles wat met computergames te maken had. Ik kon me niet voorstellen dat je daar als volwassene ook maar enige tijd aan kon besteden. Ik moest al snel mijn mening herzien. Het is allemaal begonnen met
Asheron’s Call (deel 1 en daarna deel 2); hoe eenvoudig de graphics toen ook waren, nooit vergeet ik de uren van intense spanning die met geen enkele thriller was en is te evenaren. Enkele jaren later liet ik me verleiden om nog eens zo’n mmorpg te kopen. Het werd
Anarchy Online, sciencefiction in een oneindig groot virtueel universum met schitterende quests en vooral een zeer ingewikkeld, maar net daarom nooit vervelend, spelsysteem. Ik werd zelfs lid van de Advisors of Rubi-ka (Arks) en spendeerde uren aan het helpen van andere spelers. Leuk maar tijdverslindend.
Everquest II was grafisch zeer mooi maar bleek veel minder verslavend en dus stopte ik er vrij vlug mee… En tenslotte speelde ik
WOW en ik moet het eerlijk bekennen het verslavingsgevaar was bijzonder groot. Toch kon ik er op een goeie dag mee stoppen zonder afkickverschijnselen. De laatste dagen echter word mijn weerstand telkens weer op de proef gesteld, nu de uitbreiding onder de vorm van The Burning Crusade online is gegaan. Ik weet maar al te goed wat de gevolgen zijn, maar ik ben zo nieuwsgierig!
Geplaatst op: januari 4, 2007 door RC
Het doet me plezier om vast te stellen hoe recentelijk, mensen met een serieus diploma, bezig zijn mijn spelgedrag te verantwoorden in ellenlange uiteenzettingen op deftige congressen. Dat die uiteenzettingen ook nog eens gefilmd worden en daarna gepost op googlevideo of youtube maakt ze nog erg toegankelijk ook. Iemand die het nieuws van nabij volgt zal het niet meer in zijn hoofd halen om nog kritisch te kijken wanneer je toegeeft World of Warcraft te hebben gespeeld of wanneer jouw avatar dagelijks rond loopt in Second Life. Er wordt daar nu een intelligente context voor aangereikt. In de presentatie van Joi Ito op het 23ste Chaos Communications Congress (en ik pik er een willekeurig fragment uit) heeft hij het over de vier basiselementen die nodig zijn om een goeie MMORPG te maken:
- een doel om naar te streven
- ruimte om dingen te kunnen ontdekken
- strijd (daar valt ‘doden’ onder maar ook andere wedstrijd elementen)
- socialiseren
Verder haalt hij ook een voorbeeld aan waarbij een groep van 40 spelers zich dient te organiseren om in een dungeon een mythisch monster te verslaan: het ensemble werk is daarbij van enorm belang, ieder individu heeft daarin specifieke taken en verantwoordelijkheden: je zou er tien keer over nadenken moest men je vragen dat voor de boterham te doen. Als je je taken niet naar behoren uitvoert kan je daarenboven rekenen op heel wat ergernis en agressie van je medemens.
Kortom, als u het nog niet wist of er altijd meewarig over deed, het is voor eens en voor altijd vastgesteld: spelen is bloedserieus en dat heb ik altijd al geweten. Ik heb er trouwens ook een diploma voor, voilà.
Op de foto: mijn personage uit Everquest in een ongetwijfeld heroïsch gesprek verwikkeld
